ีนี่นา! อย่างไรก็ต้องใช้น้ำกับหม้อของโรงเตี๊ยมกระมัง?”
หลี่ตงจื้ออึ้งไป
เสี่ยวฮุ่ยเม้มปากยิ้ม และเอ่ยว่า “คุณหนูเกาพูดถูกแล้วจริงๆ! คุณชายใหญ่ยังสั่งให้เด็กรับใช้อุ้มน้ำแร่ภูเขาที่พวกเรานำมาชงชาจากไท่หยวนไปถังหนึ่งด้วย บอกว่าจะต้มบะหมี่ให้ท่านหญิงเจ้าค่ะ”
ฮูหยินเหอหัวเราะ และเอ่ยว่า “คุณชายใหญ่ช่างใส่ใจจริงๆ และท่านหญิงก็โชคดีจริงๆ!” นึกถึงตนเองแต่งงานกับหลี่ฉางชิงมาตั้งหลายปี ไม่เคยมีช่วงเวลาที่รักใคร่ปรองดองกันแบบนี้เลย ก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้าเศร้าหมอง และไม่มีอารมณ์คุยกับเกาเมี่ยวหรงและหลี่ตงจื้อแล้ว
นางโบกมือ และเอ่ยกับทั้งสองคนว่า “พวกเจ้าก็เหนื่อยมาตลอดทางแล้วเช่นกัน รีบกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หวีผม และล้างหน้า เดี๋ยวแม่นมเหมียวจัดอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว พวกเจ้ากินแล้วก็รีบพักผ่อน พรุ่งนี้บ่ายพวกเราก็ถึงบ้านแล้ว”
ทั้งสองคนขานรับพร้อมกัน แล้วลุกขึ้นคารวะ และออกจากห้องพักที่ฮูหยินเหออยู่
เกาเมี่ยวหรงถามหลี่ตงจื้อว่า “เจ้าจะมารับประทานอาหารที่ห้องข้าหรือไม่?”
เพราะระหว่างเดินทาง แต่ละเรื่องไม่สะดวก หลี่เชียนอยากดูแลเจียงเซี่ยนด้วยตนเอง จึงให้พ่อบ้านที่ติดตามมาสั่งลงไปว่า ทุกคนต่างค
