นต่างรับประทานอาหารในห้องของตนเอง
หลี่ตงจื้อเอ่ยว่า “ไม่ต้องแล้ว ข้ารับปากท่านป้ากับพี่หญิง ว่าจะรับประทานอาหารกับพวกนางแล้ว”
เกาเมี่ยวหรงก็ยิ้มและแยกกับหลี่ตงจื้อ
หลี่ตงจื้อไปยังสถานที่ที่ป้าเหออยู่
ทว่าเสี่ยวเหอสาวใช้ประจำตัวนางกลับหันกลับไปเหลือบมองเกาเมี่ยวหรงทีหนึ่งอย่างเร็วมาก และกระซิบบอกข้างหูหลี่ตงจื้อว่า “คุณหนูเกากลับห้องแล้ว พวกเรายังจะไปหาท่านป้าไหมเจ้าคะ?”
เมื่อครู่นี้ป้าเหอยังส่งแม่นมข้างกายมาถามหลี่ตงจื้อว่าจะรับประทานอาหารกับพวกนางหรือไม่ ตอนนั้นหลี่ตงตื้อปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมแล้ว พอเกาเมี่ยวหรงชวน จู่ๆ นางก็บอกว่าจะไปหาป้าเหออีก...ต่อให้เสี่ยวเหอเป็นคนโง่ก็ดูออกเช่นกันว่าเวลานี้หลี่ตงจื้อไม่ค่อยชอบเกาเมี่ยวหรงแล้ว
หลี่ตงจื้อนึกถึงสิ่งที่เกาเมี่ยวหรงเอ่ยในห้องของฮูหยินเหอแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดมาก ไม่อยากอยู่คนเดียว จึงตัดสินใจว่าทำผิดแล้วก็ทำผิดต่อไป และไปหาป้าเหอ
คุยกับท่านป้าและพี่หญิงสักหน่อย จะได้อารมณ์ดีขึ้น
แน่นอนว่าป้าเหอเจอหลี่ตอจื้อย่อมประหลาดใจมาก นางอดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “ทำไมเจ้าถึงมาอีกล่ะ?”
หลี่ตงจื้อไม่พูดอะไร เพียงแค่ถามป้าเหอว่
