างชิงหัวเราะแห้งๆ
หลี่เชียนจึงเล่าเรื่องที่คุณหนูจวงนินทาเจียงเซี่ยนลับหลังให้หลี่ฉางชิงฟัง
หลี่ฉางชิงได้ยินแล้วก็โกรธจนตบโต๊ะ “เรื่องนี้ตระกูลหลี่ของพวกเราไม่จบกับตระกูลจวงของพวกเขา!” และเอ่ยอีกว่า “เรื่องนี้เจ้าอย่ายุ่งเลย ข้าจะไปพบตระกูลจวงของพวกเขาด้วยตนเอง ข้าจะดูว่าตระกูลจวงของพวกเขามีความสามารถอะไร! ไม่เพียงแต่นินทาลูกสะใภ้ข้าลับหลัง ยังพาคนมาตีถึงบ้าน ข้ามีชีวิตอยู่มาสี่สิบกว่าปี ก็ไม่เคยเจอตระกูลที่ไร้เหตุผลแบบนี้!”
แต่หลี่เชียนกลับไม่อยากให้หลี่ฉางชิงเข้าไปก้าวก่าย
ในความคิดของเขา นี่เป็นการเหยียดหยามเขา ไม่เกี่ยวกับหลี่ฉางชิง
“ท่านพ่อ เรื่องนี้ข้ามีความคิดในใจแล้ว ท่านก็อย่ายุ่งเลย!” หลี่เชียนโน้มน้าวบิดา “หากข้าพลาดค่อยว่ากัน”
หลี่ฉางชิงรู้สึกผิดต่อเจียงเซี่ยนมาก จึงปรึกษาหลี่เชียนว่า “ตระกูลของเรายังมีที่ดินเล็กๆ แปลงหนึ่งที่หยางฉวี่ไม่ใช่หรือ? ข้าว่า…มอบที่ดินเล็กๆ แปลงนั้นให้เจียหนานเป็นการปลอบใจดีกว่า!”
หลี่เชียนนึกถึงตั๋วเงินปึกนั้นที่เจียงเซี่ยนให้เซี่ยหยวนซีส่งต่อให้เขา แล้วก็อดที่จะพึมพำในใจไม่ได้ ‘ตั๋วเงินปึกนั้นที่เป่าหนิงให้เขาก็พอที่จะซื้อที่ดินเล็กๆ แ
