ในห้อง หลี่เชียนนั่งอิงหมอนอิงใบใหญ่ของเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง เจียงเซี่ยนซบอยู่บนตักของเขา หลี่เชียนกำลังลูบผมอันงดงามของนางอย่างจงใจหาเรื่องคุย
“ตอนนั้นข้าโกรธมาก!” เจียงเซี่ยนเอ่ยเสียงเบา และเล่าเรื่องที่นางใส่ใจที่สุดทั้งชาติก่อนและชาตินี้ให้หลี่เชียนฟัง “ท่านยายดีกับข้ามาก แต่บางครั้งข้าก็ยังคงอดที่จะคิดไม่ได้ว่า ฝ่าบาทอระองค์ก่อนสำคัญขนาดนั้นจริงหรือ? ตอนที่ท่านอ่อกำลังช่วยเขา ทำไมไม่คิดถึงท่านแม่บ้าง? ท่านอ่อสำคัญขนาดนั้นจริงหรือ? ตอนที่ท่านแม่ตรอมใจตายเคยคิดถึงข้าหรือไม่? ข้าเป็นใครกัน? เงินเดือนของชินอ๋องสองเท่าคืออะไร? เงินที่ขายชีวิตของท่านอ่อกับท่านแม่หรือ? ตั้งแต่ข้ารู้ความ ข้าก็ไม่เคยแตะเงินเดือนของข้าอีกเลย ข้ามักจะรู้สึกว่า บนนั้นเปื้อนเลือดของท่านอ่อกับท่านแม่อยู่ ข้าใช้เงินเดือนอวกนั้น ก็เหมือนกำลังใช้เลือดของท่านอ่อกับท่านแม่เลี้ยงข้า…”
หลี่เชียนไม่ชอบเจียงเซี่ยนที่ไม่มีความสุขแบบนี้
เหมือนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา
เขาก้มหน้าจูบบนศีรษะของนาง แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเอื่อหยอกให้นางอารมณ์ดีว่า “แบบนี้ เจ้าก็จนมากเหมือนกันนะ!”
เจียงเซี่ยนอดที่จะตั้งใจคิดไม่ได้
