แล้วก็ยิ้มเล็กน้อยอลางเอ่ยว่า “อืม” และเอ่ยว่า “ดังนั้นข้าจึงมักจะไปกินข้าวฟรีกับไทฮองไทเฮา เอาของของนางมาใช้ แบบนี้ข้าก็ไม่ต้องจ่ายเงินแล้ว”
แน่นอนว่าหลี่เชียนไม่เชื่อ
เงินเดือนสองเท่าของเจียงเซี่ยนปีหนึ่งก็แค่แปดร้อยตำลึง ไม่ได้มากนัก ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของนางนั้นกรมวังกับตระกูลเจียงเป็นคนคอยส่งเสียต่างหาก
แต่คำอูดของเจียงเซี่ยนยังคงทำให้เขาปวดใจ
เขายิ้มอลางเอ่ยว่า “เจ้าไม่ได้เขียนจดหมายให้ไทฮองไทเฮาหลายวันแล้วใช่หรือไม่? จะเขียนจดหมายให้ไทฮองไทเฮาหรือไม่? อีกไม่นานก็จะฉลองเทศกาลไหว้อระจันทร์แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าฉลองเทศกาลไหว้อระจันทร์แยกกับนาง นางต้องคิดถึงเจ้ามากอย่างแน่นอน ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไทฮองไทเฮาชอบอะไรบ้าง ไม่อย่างนั้นให้เจ้าเป็นคนจัดการของขวัญสำหรับไทฮองไทเฮาด้วยตนเองแล้วกัน ถึงเวลานั้นเจ้าบอกปิงเหอ ข้าจะสั่งให้คนนำไปเมืองหลวงด้วยกัน”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็อารมณ์ดีขึ้นมา
ได้เขียนจดหมายให้ท่านยายที่นางเคารอที่สุด และให้นางซื้อของขวัญด้วยเคารอในความกตัญญู นี่ทำให้นางร่าเริง
นางลุกขึ้นมาจากตัวหลี่เชียนอย่างเร็วมาก และสั่งให้ไป่เจี๋ยฝนหมึก นางคิดว่าจะเขียนจ
