หลี่ฉางชิงอดไม่ได้ที่จะทบทวนความทรงจำอย่างละเอียดอยู่พักหนึ่ง
จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ!
บางทีอาจจะบอกแล้ว แต่เขาไม่ได้สนใจฟัง
ตอนนั้นเขาเห็นเกาเมี่ยวหรงรู้สึกผิดมาก และนึกถึงที่เกาเมี่ยวหรงคอยช่วยเหลือคนสกุลเหอหลายปีนี้ จึงมัวแต่ปลอบใจนาง จนไม่ได้สนใจว่านางพูดอะไรบ้างกันแน่
หลี่เชียนแค่เห็นก็เข้าใจ
บิดาของเขาดูเข้มงวด ทว่าความเข้มงวดนี้มอบให้แต่ลูกชายในตระกูล ด้วยมักจะคิดว่าลูกสาวนั้นเลี้ยงให้คนอื่น เวลานี้แค่เป็นแขกที่บ้านของตนเอง ปกติก็จะเกรงใจมาก ขอเพียงไม่เกิดข้อผิดพลาดใหญ่ก็พอ ไว้หาตระกูลที่ดีแต่งลูกสาวออกไป ก็ไม่ค่อยเกี่ยวกับเขามากแล้ว
ตอนที่เกาเมี่ยวหรงมาตระกูลหลี่นั้นตงจื้อยังไม่เกิด เด็กผู้ชายสามคนในบ้าน บวกกับเกาเมี่ยวหวาก็เป็นสี่คนแล้ว ดังนั้นหลี่ฉางชิงจึงใจกว้างและอ่อนโยนกับเกาเมี่ยวหรงเป็นพิเศษ ประกอบกับนางเป็นหลานสาวของเกาฝูอวี้อีก ต่อให้ทำผิดเขาก็ไม่มีสิทธิไปยุ่งอยู่ดี ในความใจกว้างและอ่อนโยนจึงเพิ่มความรักมากไปอีกเล็กน้อย
หลี่เชียนอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ และเอ่ยว่า “ท่านพ่อคงจะไม่ได้ยินว่าตงจื้อทะเลาะกับคนอื่นก็รู้สึกโกรธจนไม่ได้ถามอะไรเลยใช่หรือไม่?”
หลี่ฉ
