หยินเหอ พลางเอ่ยว่า “แต่ใต้เท้าสั่งอย่างฉุกละหุก ฮูหยินของพวกเรากำลังยุ่งอยู่กับการเก็บของของคุณหนูใหญ่ คุณชายรอง และคุณชายสาม กลัวจะทำให้ท่านหญิงล่าช้า จึงสั่งให้ข้ามาโดยเฉพาะเจ้าค่ะ”
“เร็วขนาดนี้เชียว!” เจียงเซี่ยนก็ประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน
สองวันก่อนยังคุยกันอยู่ว่าจะค่อยไปภูเขามังกรเมฆหลังจากส่งของขวัญแต่งงานให้คุณหนูสามตระกูลหยวนแล้ว แต่จู่ๆ วันนี้ก็เปลี่ยนใจ
นางแอบรู้สึกว่าตระกูลหลี่กลัวว่านางจะขัดแย้งกับตระกูลจวงอีก จึงคล้อยตาม และสั่งให้พวกไป่เจี๋ยเริ่มเก็บของ
ทว่าฮูหยินเหอกลับลำบากใจว่าต้องชวนเกาเมี่ยวหรงไปด้วยหรือไม่
เมื่อก่อนเกาเมี่ยวหรงมักจะอยู่กับพวกนาง
ตั้งแต่เจียงเซี่ยนแต่งเข้ามา พวกนางก็เหมือนห่างเหินกับเกาเมี่ยวหรง
ทว่าหากคิดดูให้ดี ก็รู้สึกว่าพวกนางไม่ได้เมินเฉยหรือละเลยเกาเมี่ยวหรงตรงไหน
เพียงแค่ไม่รู้ว่าห่างกันแบบนี้ได้อย่างไร
ฮูหยินเหอขาดความมั่นใจเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก จึงถามหลี่ตงจื้อว่า “เจ้าว่า…พวกเราต้องชวนเกาเมี่ยวหรงไปด้วยหรือไม่?”
หลี่ตงจื้อกำลังเขียนตัวอักษรตามแบบคัดก็ชะงักไป และเอ่ยว่า “ท่านลองไปถามพี่สะใภ้ดีหรือไม่? ข้ารู้สึกว่าพี่สะใภ้ทำอะไรมีระเบียบ
