เป็นความดีความชอบของใคร? สุดท้ายปัดภาระกัน งานที่เดิมทีสามารถทำได้ก็ทำไม่ได้แล้ว!”
เรื่องแบบนี้คนที่นั่งอยู่ต่างก็รู้
แต่เดิมเรื่องที่ไปเสฉวนหลี่เชียนก็เป็นคนยืนกราน เขาตกลงก็เพื่อฝึกฝนหลี่เชียนเช่นกัน ในเมื่อคนของหลี่เชียนบอกแบบนี้ หลี่ฉางชิงก็ย่อมไม่มีความคิดเห็นอะไร
หัวข้อสนทนาของเขาจึงเปลี่ยนไปที่เรื่องหลบร้อนที่ภูเขามังกรเมฆ “…เจ้าเลือกวันมงคลสักวัน อยู่เป็นเพื่อนท่านหญิง แล้วพาพวกฮูหยินเหอ หลี่หลิน และหลี่จวีไปด้วย ข้าจะอยู่ที่ไท่หยวน”
ไม่ว่าอย่างไรหลี่ฉางชิงก็เป็นขุนนางตำแหน่งสูงระดับสาม งานราชการและงานเลี้ยงต่างก็มาก จึงไม่สามารถไปจากกองบัญชาการได้นาน
หลี่เชียนนึกถึงเหงื่อที่หน้าผากของเจียงเซี่ยน และเขาทำได้เพียงตื่นขึ้นมาเช็ดเหงื่อกับพัดให้นางกลางดึก แล้วก็รู้สึกปวดใจ
ร่างกายของเจียงเซี่ยนอ่อนแอเกินไป ถึงแม้จะบำรุงมาตลอดหลายปีนี้ และนางก็มักจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่นางกลัวร้อนแบบนี้ ก็อธิบายสภาพร่างกายแล้ว ร่างกายแบบนี้ของนาง เกรงว่าถึงฤดูหนาวยังอาจจะกลัวหนาวอีก ปีนี้ต้องเตรียมพวกถ่านไม้ชั้นดีเพิ่มถึงจะใช้ได้
เขาขานรับอย่างจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว
ดังนั้นตอนที่เข
