หลี่เชียนมองใบหน้ายิ้มของเจียงเซี่ยนแล้วอยากจะจูบแรงๆ สักสองสามที
เจียงเซี่ยนที่งดงามแบบนี้ เห็นได้น้อยมาก หายากมาก!
หางตาของเขาแฉลบผ่านพวกไป่เจี๋ยที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงม่านข้างวงกบประตูไม้แกะสลักในห้องเหมือนเสาไม้ไป เป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้สึกว่าพวกสาวใช้ของเจียงเซี่ยนไม่มีไหวพริบเหมือนกับสาวใช้ของตระกูลหลี่ เวลานี้ควรจะหลบไปไม่ใช่หรือ?
หากเขาจูบเจียงเซี่ยนต่อหน้าสาวใช้พวกนี้ คนที่รักหน้าตาอย่างเจียงเซี่ยน อาจจะถีบเขาจริงๆ แล้วตั้งแต่นี้ไปก็จะอ่อนน้อมถ่อมตนและใจดีกับเขา และไม่มีใบหน้ายิ้มอีกแล้ว
หลี่เชียนจำเป็นต้องฝืนอดกลั้นความคิดเหล่านั้นของตนเองเอาไว้ และยิ้มพลางถามว่า “เช่นนั้นเจ้าเรียกข้ามาทำไม?”
เวลานี้เขาแค่อยากกอดเจียงเซี่ยน จึงไม่คิดอะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่อยากคิดด้วย แค่อยากทุ่มเทความคิดทั้งหมดไปที่เจียงเซี่ยน มองใบหน้ายิ้มของนาง รู้สึกถึงความสุขของนาง ไม่ต้องสนใจว่านางเรียกเขามาทำไม เขาเพียงแค่ตามใจนาง รักนาง และเคารพนางก็พอแล้ว
หลี่เชียนที่ไม่คาดการณ์และไม่ครุ่นคิดแบบนี้ แล้วทำตัวบุกน้ำลุยไฟเพื่อนาง น่าสนใจมาก...ตลกมาก...ยิ่งทำให้นางชอบ…แต่พอเขารู้ว่าทำไมนางถึงเชิญเขากล
