เจียงเซี่ยนเกรงใจแบบนี้ ติงหวั่นได้ยินแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิด นางขอโทษเจียงเซี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยสีหน้าเจือความรู้สึกผิด “ข้าไม่ดีเอง เพราะข้าไม่ดูแลตงจื้อให้ดี”
นางอายุมากกว่าหลี่ตงจื้อเจ็ดปี
เจียงเซี่ยนคิดว่าเรื่องนี้ผ่านไปแล้วก็ผ่านไปแล้ว ถึงแม้นางจะฝากคนไว้กับติงหวั่น แต่หลี่ตงจื้อสามารถยืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างแข็งแรง และติงหวั่นยังสามารถส่งหลี่ตงจื้อกลับมาได้ด้วยตนเอง ก็ถือว่าทำได้ไม่เลวแล้วเช่นกัน จะเอ่ยเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก และชี้แจงว่าเป็นความผิดของใครก็ไม่จำเป็นแล้ว นางเห็นว่าเย็นแล้ว จึงถือโอกาสเปลี่ยนเรื่อง โดยเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเจ้าไม่เสียเปรียบก็พอแล้ว! ข้าจะไปพบฮูหยินเป็นเพื่อนพวกเจ้า แล้วพวกเจ้าค่อยตามข้ามารับประทานอาหารด้วยกัน” นางเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน เตรียมตัวไปคารวะฮูหยินเหอที่เรือนตะวันออกเป็นเพื่อนพวกนาง “เพียงแต่ไม่รู้ว่าเย็นนี้พวกเจ้าจะกลับมารับประทานอาหาร จึงทำได้เพียงเพิ่มอาหารสองสามอย่างอย่างจวนตัว เป็นพวกอาหารบ้านๆ อย่างพวกปลาน้ำขิงและนกกระทาอบซอส ขอให้คุณหนูติงอย่าได้เกรงใจ”
ติงหวั่นเห็นเจียงเซี่ยนเหมือนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างสิ้นเชิง จึงอดที่จะมองไปที่หลี่ตงจื้อไม่ได้
หลี่ตงจื้อหน้าแดงก่ำทั้งหน้าทันที นางเม้มปากพลางก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวเดินไปอยู่ตรงหน้าเจียงเซี่ยน และก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะมองเจียงเซี่ยนสักครั้ง และเอ่ยอย่างขาดความมั่นใจว่า “พ
