ี่สะใภ้ ข้า…ข้าเป็นฝ่ายตีคน ข้าไม่ได้ถูกคนตี…”
กระต่ายยังมีช่วงเวลาที่กัดคน?
พอเจียงเซี่ยนได้ยินก็เบิกตาโตทันที และเอ่ยอย่างแปลกใจว่า “ในเมื่อตีคนอื่น แล้วทำไมเจ้าถึงทำเหมือนถูกคนตีมา?”
หลี่ตงจื้ออายมาก
เจียงเซี่ยนเข้าใจอย่างรวดเร็ว
ในความคิดของนาง นี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เช่นกัน!
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “เป็นเพราะทะเลาะวิวาทแล้วกลัวถูกฮูหยินตำหนิหรือว่าคุณหนูจวงเสียเปรียบแล้ววิ่งกลับไปขอความช่วยเหลือที่บ้าน?”
หากไม่ใช่ว่าไม่ถูกกาลเทศะ ติงหวั่นก็จะร้องไชโยให้เจียงเซี่ยนแล้ว
แค่คำพูดเพียงไม่กี่คำก็เข้าใจเรื่องราวอย่างชัดเจนแล้ว ในบรรดาคนที่นางรู้จัก มีแต่ป้าที่แต่งงานกับเหยาเซียนจือรองเสนาบดีกรมอาญาของราชวงศ์ปัจจุบันเท่านั้นที่มีความสามารถแบบนี้
คิดไม่ถึงว่าท่านหญิงเจียหนานจะเก่งมากขนาดนี้
มารดาของนางอยากสืบเรื่องของท่านหญิงเจียหนานมาตลอดแต่กลับล่าช้าและไม่มีความคืบหน้า เดี๋ยวกลับไป นางจะเล่าเรื่องนี้ให้มารดาฟัง
ทว่าหลี่ตงจื้อกลับทั้งอายและละอายใจ นางพึมพำว่า “คุณหนูจวงส่งคนกลับไปแล้ว…”
ก็หมายความว่า คุณหนูจวงเสียเปรียบจึงไปฟ้องผู้ใหญ่แล้ว!
มิน่าเล่าติงหวั่นถึงละอายใจขนาดนั้น ที่แท้หลี่ตงจื้อก่อเรื่องนี่เอง!
เจียงเซี่ยนยิ้มอย่างไม่เห็นด้วย พลางปลอบใจน้องสาวสามีของตนเอง “นี่ก็ไม่เป็นไรเช่นกัน! ลูกสาวของผู้ช่วยระดับสามเล็กๆ อย่างนาง ตีไปแล้วก็ตีไปแล้ว! เวลานี้เจ้ากลับถึงบ้านแล้ว พวกเรา
