ยังจะปล่อยให้นางตีเจ้ากลับอย่างนั้นหรือ? เจ้าแค่อยู่บ้านให้สบายใจ ตั้งใจเรียนชดเชยที่หยุดไปหลายวันนี้ ไว้ท่านอาจารย์คนใหม่มา อย่าให้ห่างมากเกินไปก็พอแล้ว หากเจ้ากลัวว่าฮูหยินจะตำหนิ เดี๋ยวข้าจะไปพบฮูหยินกับเจ้า ข้าจะเล่าเรื่องนี้ให้ฮูหยินฟังเอง ข้ารับรองว่านางจะไม่ต่อว่าเจ้า เจ้าว่าแบบนี้ดีหรือไม่?”
พวกหลี่ตงจื้อประหลาดใจ จนอดที่จะมองหน้ากันเลิ่กลั่กไม่ได้
เรื่องนี้ก็จบแบบนี้หรือ?
ท่านหญิงไม่โมโห?
ไม่ตำหนิ?
ไม่โกรธ?
ไม่บอกว่าไม่เกี่ยวกับตนเอง?
แค่นี้ก็ถือว่าจบเรื่องแล้ว?!
ติงหวั่นคิดว่าเจียงเซี่ยนยังไม่รู้ความหนักเบาของเรื่องนี้ จึงรีบเอ่ยว่า “ท่านหญิง ตระกูลจวงนั้นให้ท้ายมาก และคุณหนูจวงก็เติบโตที่บ้านของลุงตั้งแต่เด็ก ลุงของนางคือเวินเผิงรองตุลาการศาลต้าหลี่…”
มิน่าเล่าเด็กสาวพวกนี้ถึงได้กังวลขนาดนี้!
ที่แท้ลุงของคุณหนูจวงคือเวินเผิงนี่เอง!
หากนางจำไม่ผิด สุดท้ายเขาสะสมความดีความชอบจนเลื่อนตำแหน่งถึงหัวหน้าสำนักตรวจการฝ่ายซ้ายระดับสอง
เพียงแต่เวินเผิงมีชื่อเสียงเรื่องการให้ท้ายมาก
ขอเพียงคนของเขาทำผิด ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะปกป้อง ดังนั้นตอนนั้นจึงค่อนข้างมีบารมีในราชสำนัก
นางบังเอิญต้องใช้เขาจัดการวังจี่เต้าพอดี จึงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
“ที่แท้คือเขานี่เอง!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม สีหน้าถึงกับฉายแววไม่เห็นด้วยเล็กน้อย “ไม่เป็นไร แค่ตีหลานสาวของเขา ไม่ได้ตีบิดาของเขาเสียหน่อย เขาม
