ยดวงตาแฝงรอยยิ้ม นัยน์ตาสีดำสนิท สายตาอ่อนโยน
จู่ๆ หลี่ตงจื้อก็อยากร้องไห้
นางโตมาขนาดนี้ ไม่เคยมีใครเชื่อนางอย่างเต็มที่เหมือนเจียงเซี่ยนเลย
เชื่อว่านางไม่ใช่คนมุทะลุ
เชื่อว่านางไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล
“พี่สะใภ้!” นางเรียกเจียงเซี่ยน และพยายามกะพริบตา กลัวน้ำตาจะร่วงลงมา
เหอถงเหนียงมองหลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียงด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา
หากนางมีพี่สะใภ้แบบนี้จะดีแค่ไหนกัน!
แต่ติงหวั่นกลับแอบถอนหายใจในใจ
มีคนในครอบครัวอย่างเจียงเซี่ยน ต่อไปหลี่ตงจื้อคงจะมั่นใจในตนเองและเข้มแข็งมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน!
เจียงเซี่ยนไม่อยากทำให้พวกเด็กสาวร้องไห้แล้ว
นางโอบไหล่ของหลี่ตงจื้อ และยิ้มพลางขอบคุณติงหวั่นอีกครั้ง “ทั้งที่คุณหนูติงหวั่นรู้ดีว่าตระกูลจวงให้ท้าย ก็ยังส่งน้องสาวสามีของข้ากลับมาด้วยตนเอง มิตรภาพของคุณหนูติงหวั่นนี้ ข้ากับตงจื้อต่างจำไว้แล้ว ต่อไปยินดีต้อนรับคุณหนูติงหวั่นมาเป็นแขกที่บ้านบ่อยๆ ตงจื้ออายุน้อยยังไม่รู้ความ แต่ถงเหนียงอายุพอๆ กับคุณหนูติง แล้วก็เป็นคนว่านอนสอนง่าย พวกเจ้าต้องเล่นด้วยกันได้อย่างแน่นอน”
เพียงแต่เมื่อเป็นแบบนี้ นางก็จะถูกจองป้ายเพื่อนสนิทของหลี่ตงจื้อ ต่อให้คุณหนูจวงไม่แค้นนาง พวกนางก็ไม่มีทางที่จะเล่นด้วยกันอย่างมีความสุขแล้วเช่นกัน
ท่านหญิงเจียหนานฝีมือดีจริงๆ ทั้งที่หลี่ตงจื้อเป็นคนลงมือตีคนก่อน ถูกผิดยังไม่รู้แน่ชัด นางก็พูดจาอย่างมีลับลมคมในว่าคุณหน
