า “ข้า…ข้าไม่ผิดเสียหน่อย! เป็นความผิดที่นางว่าพี่สะใภ้ของข้าก่อน ข้าถึงได้โกรธ…”
นางเอ่ยอย่างขาดความมั่นใจอย่างไม่มีสิ่งใดเทียบได้
นางยังจำได้ว่าตอนนางเด็กๆ มีครั้งหนึ่งไปเป็นแขกที่ตระกูลจิ้งไห่โหวกับมารดา และถูกหลานชายของลูกสาวคนโตของตระกูลจิ้งไห่โหวสาดจนเสื้อผ้าเปียก นางผลักเด็กชายคนนั้นทีหนึ่ง เด็กชายคนนั้นไม่เป็นอะไรเลย แต่กลับถูกเด็กชายคนนั้นหาเรื่องกลับด้วยการไปฟ้องฮูหยินเฒ่าจิ้งไห่โหว มารดาของนางทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นความผิดของเด็กชายคนนั้น สุดท้ายยังบังคับให้นางขอโทษเด็กชายคนนั้น…ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่นางไปเป็นแขกที่จวนจิ้งไห่โหว พวกเด็กของตระกูลจิ้งไห่โหวก็จะรังแกนาง
อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นถูกรังแกมามากแล้ว ครั้งนี้พอนางได้ยินคุณหนูจวงว่าเจียงเซี่ยนแบบนั้น คิดถึงที่ตระกูลของนางกลับมาบ้านเกิดอย่างยากลำบาก และจะไม่ไปจากซานซีอีกแล้ว นางยังต้องถูกคนรังแกเป็นประจำเหมือนเมื่อก่อนอีกอย่างนั้นหรือ? จึงทนไม่ไหวจนระเบิดอารมณ์ที่เมื่อก่อนเก็บไว้ในใจและฝืนอดทนมาตลอดออกมา…สุดท้ายก็ยังก่อเรื่องอยู่ดี!
หลี่ตงจื้อไม่ยอมกลับไป
หลังจากกลับไป นางต้องถูกมารดาบังคับให้ไปขอโทษคุณหนูจวงเ
