ียงแค่ไม่กี่อึดใจคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ก็ตัดสินใจได้แล้ว
บุญคุณและความแค้นของตระกูลลู่กับตระกูลจวงดูเหมือนจะคลี่คลายไม่ได้แล้ว หากนางยังทิ้งหลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียงตรงนี้อีก นั่นก็ทิ้งแม้แต่น้ำใจและความหยิ่งในศักดิ์ศรีไปด้วยแล้ว…เข้าข้างคุณหนูจวง ตระกูลจวงอาจจะไม่รับน้ำใจ ทว่าเข้าข้างหลี่ตงจื้อ อย่างน้อยก็ยังสามารถรักษาชื่อเสียงของตระกูลลู่และชื่อเสียงของตนเองไว้ได้
“คุณหนูหลี่” นางไม่คิดอะไรอีก และก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วจับแขนของหลี่ตงจื้อ พลางเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้ารีบเรียกสาวใช้กับหญิงรับใช้ที่ติดตามรับใช้ข้างกายมาเดี๋ยวนี้ แล้วส่งคนที่เชี่ยวชาญและเฉลียวฉลาดกลับไปแจ้งข่าวที่จวนก่อน แล้วเจ้าก็ไปบอกคุณหนูสามซือสักหน่อย บอกว่าเจ้าไม่สบาย ฉวยโอกาสที่คุณหนูจวงยังไม่รู้ตัว กลับจวนเดี๋ยวนี้”
ถึงอย่างไรหลี่ตงจื้อก็ยังเด็ก จึงยังคิดไม่ถึงความร้ายแรงของเรื่องราว แล้วก็กลัวว่าหลังจากกลับจวนสิ่งที่รอนางอยู่จะไม่ใช่การปลอบใจกับการสนับสนุนด้วยเสียงอ่อนโยนและอ้อมค้อมของบิดามารดา กลับเป็นการต่อว่าอย่างดุร้ายและโกรธแค้นกับการขอโทษอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน จึงยืนพึมพำอยู่ตรงนั้นอย่างค่อนข้างหลบเลี่ยงว่
