าออกไปข้างนอกไม่เพียงแต่ต้องพาคนที่ติดตามรับใช้ข้างกายไป ทว่ายังต้องพกเสื้อผ้ากับเครื่องประดับสองสามชุดและเครื่องสำอางไปให้พร้อมด้วย กลัวว่าหากไม่ระวังแล้วเหล้ากับน้ำหกลงบนตัวและเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ก็สามารถเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งตัวใหม่ได้ทันเวลา
แม้แต่คุณหนูสามหยวน ก็รีบหันไปถามคุณหนูจวงอย่างร้อนใจมากเช่นกัน “โดนลวกหรือเปล่า?”
คุณหนูจวงพอถูกล้อมแบบนี้ ก็ยิ่งเย่อหยิ่งและจองหอง จนเรียกหลี่ตงจื้อที่ได้สติกลับมาก็รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย จึงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าค่อนข้างเซื่องซึมว่า “เจ้าอยากตายหรือ!”
คุณหนูสามหยวนอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ พอเห็นว่าบนหน้าคุณหนูจวงไม่มีแม้แต่รอยแดงสักรอย ก็รู้ว่าน้ำชานั้นอาจจะถูกใครดื่มไปครึ่งหนึ่งแล้ว จึงไม่ลวกแล้ว คุณหนูจวงเพียงแค่ศีรษะกับหน้าเปียก ไม่ได้รับบาดเจ็บ นางถึงวางใจ จึงเริ่มไกล่เกลี่ยความขัดแย้งให้เรื่องราวสงบลงและเตือนให้คนหยุดทะเลาะกัน
“อาเป้ย เจ้าออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วดูว่าบนตัวโดนลวกหรือไม่” นางเอ่ยพลางเงยหน้ามองสาวใช้กับหญิงรับใช้ที่ติดตามอยู่ข้างกายคุณหนูจวงวิ่งเหยาะๆ เข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือดทั้งหน้า แล้วก็โอบไหล่ของคุณหนูจวงไปทาง
