ด้วยรอยยิ้ม
แต่รอพวกนางมาพักใหญ่แล้ว ฮูหยินเหอส่งคนไปเร่งเล็กน้อย หลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียงถึงจะค่อยๆ เดินมาอย่างเชื่องช้า
เจียงเซี่ยนเพ่งมองไป ข้างหลังพวกนางยังมีเกาเมี่ยวหรงตามมาด้วย
นางไม่เอ่ยสิ่งใด
ทว่าฮูหยินเหอกลับตกใจมาก และเอ่ยว่า “เมี่ยวหรง เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” พอเอ่ยจบ ก็รู้สึกว่าน้ำเสียงของตนเองกะทันหันเกินไป จึงรีบเอ่ยว่า “เจ้าไปที่เรือนของตงจื้อตั้งแต่เมื่อไร ทำไมข้าไม่รู้? ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ทำไมไม่มานั่งที่เรือนของข้า?”
ตั้งแต่วันนั้นที่เจียงเซี่ยนว่าเกาเมี่ยวหรงแบบนั้น ฮูหยินเหอก็รู้สึกว่าแม้นางจะไม่เสียหน้า แต่กลับรู้สึกผิดต่อเกาเมี่ยวหรงเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไร ถึงอย่างไรนางก็เป็นคนขอให้เกาเมี่ยวหรงช่วยนางออกหน้าต้อนรับ นางจึงรู้สึกละอายใจต่อเกาเมี่ยวหรงมาก
เกาเมี่ยวหรงยิ้ม หน้าตาสดใส และใจกว้างมาก ราวกับรู้เรื่องที่เจียงเซี่ยนประเมินฐานะของนางตั้งนานแล้ว และไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ และไม่ได้ใส่ใจ “เมื่อวานข้าได้ยินว่าฮูหยินกับตงจื้อต่างไม่ออกไปข้างนอก จึงคิดว่าฮูหยินกับตงจื้อไม่มีธุระอะไรแล้ว และก็คิดว่าข้าไม่ได้ช่วยตรวจการบ้านให้ตงจื้อหลายวันแล้ว จึงมาดูสักหน่อย
