ฮูหยินลู่ได้ยินเสียงม่านไม้ไผ่กระทบขอบประตูแล้วก็นวดขมับตลอด
“ท่านแม่!” คุณหนูใหญ่ลู่เห็นสถานการณ์ก็เดินมาหาอย่างลังเลมาก นางช่วยนวดขมับให้มารดา และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านอย่ากังวล ปีที่แล้วตอนที่กลับไปอวยพรวันเกิดท่านย่าที่บ้านเกิด ท่านย่ามอบตั๋วเงินห้าสิบตำลึงให้ข้าสองใบ เดี๋ยวข้าเอาให้ท่าน จัดการเรื่องงานเลี้ยงก่อนแล้วค่อยว่ากัน….”
ฮูหยินลู่ได้ยินแล้วก็ส่ายหน้า และถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องเงิน แม้ตระกูลของพวกเราจะเทียบตระกูลติงกับตระกูลหลี่ไม่ได้ แต่ในตระกูลก็มีที่นามีร้านค้า และยังมีย่าของเจ้ากับอาของเจ้าที่สนับสนุนให้พ่อเจ้าเป็นขุนนาง ต่อให้มีน้อยแค่ไหน ก็ขาดเงินสำหรับงานเลี้ยงนี้ไม่ได้ แต่พ่อเจ้าไม่อยากให้ข้าไปขอร้องฮูหยินจั่ว และประจบท่านหญิงเองแบบนี้” พอเอ่ยถึงตรงนี้ บรรดาความน้อยใจที่ได้รับในอดีตก็ผุดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจของฮูหยินลู่ในทันใด จนนางอดไม่ได้ที่จะร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา “เพราะความดื้อรั้นของเขา ความทุกข์ที่เขาได้รับยังน้อยหรือ? เวลานี้กว่าจะเป็นอาจารย์ได้ก็ไม่ง่ายเลย ข้าไม่ขอให้เขามีความดีความชอบโดดเด่น แต่ก็ล่วงเกินคนเป็นประจำไม่ได้กระมัง? สอบขุนนางก
