“แน่นอน!” ฮูหยินหลู่หมุนกำไลบนข้อมือ ทับทิมกับไพลินที่ฝังอยู่บนกำไลทองคำบริสุทธิ์เปล่งประกายระยิบระยับ “ข้าไปเมืองหลวงทุกฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง ซื้อของเล็กน้อย และพบเพื่อนสนิทตอนที่เป็นสาว ถึงเวลานั้นท่านก็ไปกับข้าเถอะ! จะได้กลับไปเยี่ยมบ้านของท่านด้วย” นางพูดอยู่ สีหน้าก็ฉายแววลังเล และเอ่ยว่า “ท่านกลับเมืองหลวงได้หรือไม่?” เสียงพูดยังไม่ทันจางหาย นางก็รู้สึกว่าตนเองพูดผิดแล้ว จึงรีบอธิบายด้วยสีหน้าสดใสว่า “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าหมายความว่า ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้ ตอนเด็กๆ เพียงแค่ได้ยินคนบอกว่า หากองค์หญิงสร้างจวน ก็สามารถออกมาได้ตามใจชอบ แต่ต้องอยู่ในจวนองค์หญิง…”
เจียงเซี่ยนมองออกว่านางไม่รู้จริงๆ
“ข้าเป็นท่านหญิง ไม่ใช่องค์หญิงเสียหน่อย” นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างหวังดีว่า “และถึงจะเป็นองค์หญิง ก็ไม่มีทางที่จะอยู่จวนองค์หญิงและไม่ออกมาเช่นกัน เพียงแต่อาศัยอยู่ในวังมานานแล้ว คนที่รู้จักส่วนใหญ่เป็นคนในวัง จะหาคนเที่ยว ส่วนใหญ่ก็หาคนที่ตนเองรู้จัก คนข้างนอกเห็นแล้วก็เหมือนองค์หญิงไม่เคยออกจากจวนเลย”
ฮูหยินหลู่ยิ้มพลางพยักหน้า อยากพูดทว่าก็หยุดไว้
ความจริงแล้วนางถามเรื่องใน
