เซี่ยหยวนซีมองตั๋วเงินที่หนามากในมือเจียงเซี่ยน โดยไม่พูดอะไรนานมาก แล้วคารวะเจียงเซี่ยนอย่างเคารพนบนอบ และเอ่ยด้วยเสียงทุ้มว่า “ขอบคุณฮูหยินมาก หลายวันนี้ท่านแม่ทัพออกเช้ากลับดึก เพราะอยากติดต่อกับกัวหย่งกู้ผู้ว่าราชการมณฑลเสฉวนขอรับ”
“กัวหย่งกู้?!” เจียงเซี่ยนตกใจ
จิ้งจอกเฒ่าผู้นี้เป็นผู้ว่าราชการมณฑลที่เสฉวนมายี่สิบปีแล้ว ตอนที่นางเป็นไทเฮาอยากย้ายเขาเข้าเมืองหลวงเข้าสำนักราชเลขาธิการหลายครั้งก็ถูกเขาปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมด้วยเหตุผลต่างๆ นานา เพื่อที่จะอยู่เสฉวนและเป็นผู้ว่าราชการมณฑลของเขาต่อไป เขาถึงกับไปติดสินบนเฉาเซวียน ตอนนั้นนางยังไม่เข้าใจเรื่องราวในราชสำนัก กัวหย่งกู้อยู่เสฉวนก็ทำได้ดีมาก นอกจากเรื่องที่ไม่อยากเข้าเมืองหลวงแล้ว เรื่องอื่นก็ล้วนรับผิดชอบได้ดี และนางก็ไม่มีตัวเลือกที่เหมาะสมจะแทนที่กัวหย่งกู้จริงๆ เรื่องนี้จึงถูกหยุดไว้แบบนั้น
ในใจนาง กัวหย่งกู้เป็นคนที่จัดการความสัมพันธ์ระหว่างคนเก่งมาก จะล่วงเกินหลี่เชียนได้อย่างไร?
พอคิดขึ้นมา นางก็อดที่จะหัวเราะเยาะไม่ได้
ตอนนี้นางไม่ใช่ไทเฮา และหลี่เชียนก็ไม่ใช่อ๋องหลินถง เจอเรื่องราวกับผู้คนก็ย่อมไม่เหมือนกันแล้วเช่นกัน
พอคิ
