วังกับเจียงเซี่ยนมาก แต่ก็กลัวจะฝ่าฝืนข้อห้าม
เจียงเซี่ยนมองความคิดของนางออกทันที
เจียงเซี่ยนจึงหยิบเรื่องราวในประวัติศาสตร์ที่ไม่สำคัญและคนในใต้หล้าไม่รู้มาเล่าให้ทุกคนฟังเองสักสองสามเรื่อง
ทุกคนต่างก็ตั้งหูฟังอย่างสนใจมาก และมองเจียงเซี่ยนอย่างสนิทสนมมากขึ้น
ไม่นาน ฮูหยินจวงกับฮูหยินเฉียนก็มาด้วยกัน
เจียงเซี่ยนจึงฉวยโอกาสเปลี่ยนเรื่องไปที่สรุปแล้วเครื่องประดับรูปใบแปะก๊วยเริ่มเป็นที่นิยมที่เจียงหนานหรือเริ่มเป็นที่นิยมที่เมืองหลวงกันแน่
เห็นได้ชัดว่าฮูหยินจวงก็เป็นคนชอบแต่งตัวเช่นกัน พอเอ่ยถึงเรื่องพวกนี้ก็พูดได้อย่างฉะฉาน สุดท้ายยังเอ่ยว่า “พวกเจ้าต้องการอะไร บอกข้าได้เลย วันที่สิบเดือนนี้ข้าส่งแม่นมในตระกูลกลับไปส่งของขวัญเทศกาลไหว้พระจันทร์ ตอนที่กลับมาจะได้เอาของมาให้พวกเจ้า”
ทุกคนต่างยิ้มและขอบคุณ แล้วบอกว่าหากนึกขึ้นได้ว่าจะเอาอะไร ค่อยรบกวนนาง และไม่มีใครถามเรื่องในวังกับเจียงเซี่ยนอีก
เจียงเซี่ยนยินดีนั่งฟังพวกนางคุยกันอยู่ข้างๆ
จนกระทั่งแขกมากันครบหมดแล้ว ตระกูลลู่จึงเริ่มตั้งโต๊ะ
พวกเด็กสาวอย่างติงหวั่นต่างก็ถูกเชิญไปรับประทานอาหารที่ห้องข้าง
นอกจากคุณหนูสองคนของตระกู
