ลลู่ และคุณหนูสามซือแล้ว ยังมีเด็กน้อยคนหนึ่งที่ดูอายุราวเจ็ดแปดขวบ สวมเสื้อกั๊กยาวผ้าไหมหังที่ปักดอกโบตั๋นสีน้ำเงินอ่อน สวมสร้อยทองรูปก้อนเมฆทองคำบริสุทธิ์ แก้มกลม ตาโต ปากเล็กรูปกระจับ น่ารักเหมือนตุ๊กตา ทำให้เจียงเซี่ยนเห็นแล้วชอบ
ทว่าฮูหยินหลู่กลับจูงเด็กน้อยคนนั้นมาตรงหน้าเจียงเซี่ยนทันที และเอ่ยว่า “ท่านหญิง นี่คือเจ้าคนไม่ได้เรื่องได้ราวของพวกเรา อาอวี๋ ยังไม่รีบคารวะท่านหญิงอีก”
นางสั่งเด็กน้อยคนนั้น
ใบหน้าที่เดิมทียิ้มแย้มของเด็กน้อยสลดลงทันที แต่นางยังคงคารวะเจียงเซี่ยนอย่างเรียบร้อย
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็ถอดกำไลทองคำบริสุทธิ์ฝังประดับด้วยขนนกกระเต็นสีฟ้าที่สวมอยู่บนมือออกมามอบเป็นของขวัญสำหรับการพบกันครั้งแรกให้อาอวี๋
อาอวี๋รับอย่างเป็นธรรมชาติและเยือกเย็น แล้วขอบคุณนางอย่างเคารพนบนอบ
เจียงเซี่ยนก็ยิ่งชอบแล้ว
ทว่าติงหวั่นเห็นเจียงเซี่ยนมาคนเดียว ก็แปลกใจเล็กน้อย จึงรอจนอาอวี๋ไปยืนข้างๆ แล้ว ถึงถามเจียงเซี่ยนว่า “ทำไมไม่เห็นน้องหลี่กับพี่เหอ?”
เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย พวกนางจึงไม่ได้มากับข้า”
จริงๆ แล้วเจียงเซี่ยนรู้สึกว่าเหตุการณ์เมื่อวานทำให้เ
