ด็กสาวสองคนที่เป็นตัวแทนตระกูลหลี่พบปะแขกที่มาเป็นครั้งแรกรับไม่ค่อยไหวแล้ว ต้องให้พวกนางพักหายใจสักหน่อย ไม่อย่างนั้นหากประหม่าเกินไป และเคร่งเครียดตลอดเวลา เกรงว่าเด็กสาวทั้งสองจะเกรงกลัวงานเลี้ยงแบบนี้ แต่ฮูหยินเหอกับป้าเหอกลับรู้สึกว่าตนเองไม่มีทางรับมือสถานการณ์แบบนี้ได้ จึงไม่อยากมา
ติงหวั่นไม่ได้ซักไซ้
เพราะงานเลี้ยงของตระกูลลู่กะทันหันเกินไป หากก่อนหน้านี้มีแผนการอะไร ฮูหยินเหอกับป้าเหอมาไม่ได้ ก็ปกติมากเช่นกัน
ทุกคนนั่งลงตามลำดับความสำคัญ
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่ามีคนจับตามองนางอยู่ตลอดเวลา
นางหันกลับไปมองในทันใด
ใครจะรู้ว่ากลับชนเข้ากับสายตาของอาอวี๋
อาอวี๋รีบก้มหน้าลง
เจียงเซี่ยนงงมาก
หลังจากนั้นอาอวี๋ก็คอยจับตามองนางตลอด
นางคิดแล้ว ตอนที่ดื่มชาก็เรียกอาอวี๋มาตรงหน้า และถามอาอวี๋ด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “อาอวี๋มีธุระอะไรกับข้าหรือเปล่า?”
ฮูหยินหลู่เบิกตาโตจ้องนาง เหมือนหากเจ้าบอกสาเหตุไม่ได้ระวังข้าจะจัดการเจ้า
อาอวี๋ทำหน้ามุ่ยมากขึ้นแล้ว
เจียงเซี่ยนจึงเอ่ยกับนางเสียงเบาว่า “เจ้ากระซิบบอกข้า ข้าจะไม่บอกแม่เจ้า!”
อาอวี๋มองฮูหยินหลู่ครั้งหนึ่ง ถึงจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าไม่ใช่คนไม่ได้เรื่องได
