้ราว! การบ้านที่ท่านแม่สั่งข้าก็ทำเสร็จหมดแล้ว งานเย็บปักถักร้อยที่แม่นมสอนข้าก็ทำเป็นหมดแล้ว…”
นึกไม่ถึงว่าเป็นเพราะคำพูดนี้ประโยคเดียวก็คิดถึงอยู่ตลอดเวลา
ทำไมเด็กคนนี้ถึงน่ารักขนาดนี้!
เจียงเซี่ยนอยากหัวเราะมาก ทว่าเห็นอาอวี๋ดูน้อยใจ นางจึงไอเบาๆ ทันที และเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ข้ารู้แล้ว แม่เจ้าปรักปรำเจ้า!”
อาอวี๋พยักหน้าติดกันหลายครั้ง และมองเจียงเซี่ยนเหมือนคนรู้ใจในชั่วพริบตา
เจียงเซี่ยนทนไม่ไหวอีกแล้ว จึงกอดอาอวี๋ไว้ในอ้อมแขน และยิ้มพลางเอ่ยกับฮูหยินหลู่ว่า “ทำไมท่านถึงมีลูกสาวที่น่ารักขนาดนี้ น่าอิจฉาจริงๆ”
อาอวี๋เม้มปากยิ้ม ท่าทางภูมิใจมาก
แต่ฮูหยินหลู่กลับไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงเอ่ยว่า “ท่านหญิงก็อย่าชมนางเลย นางไม่สนิทกับท่าน ไว้สนิทกับท่านแล้ว ท่านจะปวดศีรษะ ไม่อย่างนั้นเมื่อวานก็คงจะไม่ให้นางอยู่บ้านแล้วเช่นกัน”
อาอวี๋ได้ยินแล้วก็ไม่ค่อยพอใจอีก
เจียงเซี่ยนรีบเอ่ยว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร? ข้ารู้สึกว่าอาอวี๋ก็ดีมาก”
อาอวี๋หัวเราะ
เจียงเซี่ยนก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้เหมือนกัน
ฮูหยินหลู่ส่ายหน้า และเอ่ยว่า “ต่อไปท่านก็รู้แล้ว” และลากเจียงเซี่ยนไปดูงิ้ว
เรือนของตระกูลลู่ก็ไม่
