หลี่เชียนหัวเราะและเอ่ยว่า “เจ้าวางใจเถอะ ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร!”
เจียงเซี่ยนไม่วางใจ!
ชาติก่อน หลี่เชียนรบแพ้ฮามี่ ก็ไม่บอกนาง จนกระทั่งนางพบว่าหลี่เชียนไม่ได้รายงานสถานการณ์การรบหลายวันแล้ว นางถึงรู้สึกแปลกๆ จึงสอบถามด้วยตนเอง ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น หลี่เชียนก็ไม่ได้ส่งสาส์นอธิบายสถานการณ์ในทันทีเช่นกัน แต่รอจนเปลี่ยนมาชนะแล้ว ถึงจะส่งสาส์นแจ้งข่าวดี
นางรู้ว่า ต่อให้หลี่เชียนเจอเรื่องที่รับมือยาก ก็จะไม่ร้องทุกข์ต่อหน้านาง หากเขาร้องทุกข์ต่อหน้านาง จะต้องไม่ใช่เรื่องที่สำคัญอย่างแน่นอน
เจียงเซี่ยนไม่ซักไซ้อีก
นางตัดสินใจว่าจะหาเวลาไปถามเซี่ยหยวนซี
หลี่เชียนเปลี่ยนเรื่องแล้ว เขายิ้มพลางถามนางว่า “วันนี้เล่นสนุกไหม?”
ไม่มีอะไรไม่สนุก ทว่าหากจะบอกว่าสนุก ก็เรียกไม่ได้เช่นกัน
เป็นเพียงงานเลี้ยงธรรมดางานหนึ่งเท่านั้น
แต่เจียงเซี่ยนรู้ว่าถึงหลี่เชียนจะอยู่ข้างนอก ในใจก็เป็นห่วงนางอยู่ดี
นางอดไม่ได้ที่จะยิ้มหวาน แล้วพยักหน้าเล็กน้อย และเอ่ยว่า “สนุกมาก! โดยเฉพาะอย่างยิ่งฮูหยินหลู่ พูดจาตลกขบขัน เป็นคนร่าเริงและใจกว้าง อายุก็ถือว่าห่างกับข้าไม่มากนัก สามารถเป็นเพื่อนและคบหากันได้…ฮูหยินของ
