เจียงเซี่ยนพาลโกรธ และเอ่ยว่า “เรื่องที่ข้าถามเจ้าครั้งก่อนเป็นอย่างไรบ้าง? เปิดโรงหมอที่ไท่หยวน รักษาแม่ทัพกับทหารของฐานที่มั่น เป็นคนดังในเมืองไท่หยวน…”
แต่ฉางเหริ่นตงกลับวางตัวแข็งแกร่งและไม่ยอมศิโรราบ พลางเอ่ยว่า “ท่านลุงบอกแล้วว่า ท่านหญิงมาจากตระกูลสูงศักดิ์ หากข้าจะตรวจ ก็ต้องตรวจให้ท่านหญิงคนเดียว หากมีคนทำงานเยอะ แล้วเวชระเบียนของท่านหญิงหายไปจะทำอย่างไร? ข้ารู้สึกว่าท่านลุงพูดมีเหตุผลทีเดียว ดังนั้นพวกเรื่องชื่อเสียงและผลประโยชน์นั้น ข้าก็ไม่คิดแล้วขอรับ!”
เจียงเซี่ยนโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ทว่าจู่ๆ ฉางเหริ่นตงกลับยิ้มออกมา และเอ่ยว่า “แต่ถึงข้าจะเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์และสุจริต ทว่าก็ช่วยไม่ได้ที่พี่น้องในตระกูลของข้าเยอะ อย่างไรก็หวังแต่พวกงานของบรรพบุรุษในตระกูลไม่ได้ หากออกมาหาประสบการณ์ได้ ก็ออกมาหาประสบการณ์ดีกว่า ดังนั้นพี่ชายอีกคนของข้าจึงบอกว่า ข้าไม่เหมาะที่จะเปิดโรงหมอ แต่เขาเหมาะ! ข้าจึงเขียนจดหมายไปให้เขาแล้ว เขาสามารถมาถึงไท่หยวนได้อย่างช้าที่สุดก็กลางเดือน ถึงเวลานั้นยังต้องขอให้ท่านหญิงจัดสรรเงินให้สักหน่อย และให้แม่ทัพหลี่เขียนแผ่นป้ายที่แขวนอยู่เหนือประตูให
