้อผ้า ตอนนี้ได้เรียนรู้พอดี” เจียงเซี่ยนยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
หลี่เชียนถอนหายใจ และเอ่ยกับฉิงเค่ออย่างตรงไปตรงมามากว่า “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านหญิง”
ฉิงเค่อมองเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนพยักหน้า นางถึงจะพาคนรับใช้ในห้องออกไป เจียงเซี่ยนยิ้มพลางถามหลี่เชียนว่า “เจ้ามีเรื่องอะไรจะคุยกับข้าหรือ?”
หลี่เชียนเอ่ยว่า “ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า แต่ก็ไม่อาจสั่งสาวใช้ของเจ้าได้ ถึงได้บอกให้เจ้าช่วยข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า ใครจะรู้ว่าสาวใช้ของเจ้าฟังไม่ออกแม้แต่นิดเดียว แถมยังบอกให้เจ้าช่วยข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า…” แลดูแค้นมาก
เจียงเซี่ยนหัวเราะเสียงดัง
หลี่เชียนทั้งร้อนใจทั้งโกรธ จึงเอ่ยว่า “เจ้ายังหัวเราะอีก เจ้ายังหัวเราะอีก!” ทว่ากลับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเองเช่นกัน แล้วก็คิดว่าจะปล่อยเจียงเซี่ยนไปแบบนี้ไม่ได้ จึงยื่นมือไปจั๊กจี้เจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนหัวเราะและจะไปหลบที่ห้องพักผ่อน
แต่กลับถูกหลี่เชียนบีบไปหน้าเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง
เจียงเซี่ยนหัวเราะและคิดจะอ้อมข้างตัวของหลี่เชียนไป ทว่ากลับถูกหลี่เชียนกอดเอวไว้ และเอ่ยว่า “ข้าจะดูว่าเจ้าจะหนีไปไหน?”
นางยกสองมือยอมแพ้
หลี่เชี
