บาลงและเอ่ยว่า “เจ้าไปไหนมา?”
หลี่เชียนยิ้มพลางส่งสายตาให้นาง และเอ่ยว่า “ข้าออกไปนอกเมืองมา!”
เจียงเซี่ยนไม่ถามอะไรเพิ่มอีก
แต่หลี่เชียนกลับอยากให้เจียงเซี่ยนช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า
เจียงเซี่ยนยังไม่เคยทำเรื่องนี้มาก่อน
ทว่านางชอบตามใจหลี่เชียนแบบนี้มาก
นางถามฉิงเค่อว่าควรทำอย่างไร
ฉิงเค่อคอยบอกนางอยู่ข้างๆ
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางปลดสายคาดเอวให้หลี่เชียน
หลี่เชียนยิ้มและมองเจียงเซี่ยน พอก้มศีรษะก็ได้กลิ่นหอมอย่างเบาบางจากบนผมของนาง
เขามองฉิงเค่อที่รับใช้เขากับเจียงเซี่ยนอยู่ในห้องครั้งหนึ่ง
ฉิงเค่อก้มหน้านิ่ง เหมือนไม่รู้อย่างสิ้นเชิงว่าสายตานั้นของหลี่เชียนหมายความว่าอย่างไร
หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ
ผู้หญิงที่ออกมาจากในวังไม่เหมือนกัน
จะบอกว่านางมีไหวพริบ เวลาสำคัญนางก็ไม่เข้าใจอะไรเลย จะบอกว่านางไม่มีไหวพริบ ไหวพริบในการยกชารินน้ำนั้น คนอื่นก็ตามไม่ทันอย่างสิ้นเชิง
หลี่เชียนมองนิ้วมือที่ขาวมากของเจียงเซี่ยนที่วางอยู่บนเสื้อด้านหน้าของตนเอง แล้วก็สงสารเจียงเซี่ยนขึ้นมา จึงเอ่ยว่า “ข้าทำเองดีกว่า เจ้านั่งดูอยู่ข้างๆ ก็พอ”
“สักวันหนึ่งข้าต้องช่วยเจ้าเปลี่ยนเสื
