เกาเมี่ยวหรงเป็นของปลอมทั้งหมด
คุณหนูสามตระกูลซืออ้าปากอยากจะแก้ต่างเล็กน้อย ทว่าฮูหยินซือที่มีประสบการณ์กว่านางกลับรู้ว่าเรื่องนี้จะเกิดความเปลี่ยนแปลงไม่ได้อีกแล้ว หยุดไว้ตรงนี้จะดีที่สุด มีเรื่องอะไร ค่อยอธิบายทีหลัง
“ท่านหญิงเอ่ยเช่นนี้ ข้าก็ต้องขุดอุโมงค์ใต้ดินแล้ว” ฮูหยินซือแสร้งทำเป็นยิ้ม “ลูกสาวคนที่สามของข้าคนนี้ ถูกคนตามใจจนเสียคนแล้ว ยังดีที่วันนี้ท่านหญิงช่วยข้าอบรมสั่งสอนนาง ข้าขอบคุณยังไม่ทันเลย จะกล้าว่าท่านหญิงผิดได้อย่างไร”
“คุยกันชัดเจนแล้วก็ดี!” ฮูหยินหวังยิ้มพลางเป็นคนไกล่เกลี่ยอีกครั้ง “คุณหนูสามซือต่อไปเจอเรื่องแบบนี้อีกจะหุนหันพลันแล่นไม่ได้อีกแล้วนะ ท่านหญิงนั้น…ก็เป็นคนใจกว้างเช่นกัน” นางเอ่ยจบก็ถามฮูหยินซือกับฮูหยินลู่ว่า “พรุ่งนี้พวกเราไปบ้านใครกันแน่? ข้าจะไปกินข้าวฟรี ไม่ว่าอย่างไรพวกเจ้าก็ให้ข้าสักที่เถอะ!”
ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน
ฮูหยินลู่รีบเอ่ยว่า “ทุกเรื่องก็ต้องว่ากันตามลำดับก่อนหลังกระมัง? พรุ่งนี้ต้องไปบ้านข้าอยู่แล้ว! พวกเจ้าใครก็ห้ามแย่งข้าทั้งนั้น!”
“ได้สิ!” ฮูหยินหลี่เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเหมือนกับฮูหยินหวัง ขอเพียงมีของกินก็พอ ไม่สนหรอกว่าเป็นของ
