เซียงจื่อหวาดกลัวไปครู่หนึ่ง
นางรู้ว่าเกาเมี่ยวหรงอารมณ์ไม่ดีมาก
หลายวันนี้อากาศค่อยๆ ร้อนขึ้น ตอนเช้ายังดี พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นสูงขนาดนั้น ความเย็นที่หลงเหลือจากตอนกลางคืนยังไม่หายไป นั่งอยู่นิ่งๆ เหงื่อก็ไม่ถึงกับเปียกเสื้อด้านหน้า ทว่าพอถึงตอนเที่ยงก็ไม่เหมือนกันแล้ว ไม่เพียงแต่พระอาทิตย์แขวนอยู่เหนือศีรษะและเปล่งประกายแวววาว คลื่นความร้อนพุ่งมาอย่างสูงขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้นั่งอยู่นิ่งๆ ก็ร้อนจนรู้สึกหงุดหงิดอยู่ดี เดิมทีเกาเมี่ยวหรงไปสอนคุณหนูหลี่กับคุณหนูเหอที่ลานบนทุกบ่าย ในห้องของคุณหนูหลี่มีภูเขาน้ำแข็ง จึงเย็นสบายมาก เกาเมี่ยวหรงก็ได้ฉวยโอกาสคลายร้อนพอดี
ใครจะรู้ว่าคำพูดเพียงประโยคเดียวของท่านหญิงเจียหนาน ก็ทำให้เกาเมี่ยวหรงพักอยู่ในห้องแล้ว
แต่ปีนี้ตระกูลหลี่ไม่ได้จองน้ำแข็งล่วงหน้า ตนเองยังใช้น้ำแข็งไม่พอ แล้วจะมีให้เกาเมี่ยวหรงได้อย่างไร!
นางแอบถอนหายใจในใจ และเอ่ยอย่างระมัดระวังมากว่า “คุณหนู วันนี้มีลมใต้พัดเข้ามา ไม่ค่อยร้อน…ม่านเตียงหนาเกินไปหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นข้าเปิดหน้าต่างดีกว่า ดึกขนาดนี้แล้ว เรือนด้านในลงกลอนแล้ว หลายวันก่อนท่านหญิงจัดระเบียบงานภายในไม่ใช่หรือ? พวกแม่บ้านท
