ของเจ้าดีขึ้นแล้วหรือ?”
เด็กสาวคนนี้คือบุตรสาวคนรองของติงหลิว ติงหวั่นคุณหนูรองของตระกูลติง
นางเรียกว่า “ท่านป้า” และเข้ามาคารวะฮูหยินหลี่ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วเอ่ยว่า “ท่านย่าเพียงแค่อายุมากแล้ว บังเอิญเป็นหวัด กังวลว่าตนเองจะเหลือเวลาอีกไม่มาก อยากพบท่านพ่อสักครั้ง ทว่าตั้งแต่อดีตเป็นต้นมาความจงรักภักดีกับความกตัญญูเลือกได้เพียงอย่างเดียว ท่านพ่อปลีกตัวจากที่นี่ไม่ได้ แล้วก็ขาดการดูแลของท่านแม่ไม่ได้ ท่านแม่จึงส่งข้ากลับบ้านเกิด หลังจากท่านย่าหายดี ก็ไม่สนใจแล้วเช่นกัน นางกลัวว่าข้าแยกจากท่านพ่อท่านแม่แล้วจะคิดถึงบ้าน จึงสั่งข้า ให้ข้ากลับมาเร็วหน่อย”
ฮูหยินหลี่ยิ้มพลางพยักหน้า
และแอบคิดว่าติงหวั่นช่างรู้จักพูดจริงๆ
ทั้งๆ ที่มารดาของติงหลิวไม่ชอบลูกสะใภ้ ป่วยแล้วก็ไม่ให้ลูกสะใภ้ดูแลต่อหน้าตนเอง ติงหลิวกลัวว่าจะมีข่าวลือแพร่ออกมา จึงส่งลูกสาวคนเล็กกลับไปปิดปากมารดากับคนในตระกูลเดียวกัน ทว่าพอถึงปากของติงหวั่น กลับกลายเป็นเรื่องแม่เมตตาต่อลูกและลูกกตัญญูต่อพ่อแม่
ความคิดเหล่านี้ฉายวาบผ่านไปในสมอง นางก็อดที่จะคิดถึงเจียงเซี่ยนไม่ได้
คนๆ นั้นมักจะนั่งอยู่ที่มุมอย่างเงียบสงบ ต่อ
