นี่เหมือนกันหรือ?
นั่นคือ ‘แบบลี่มิ่ง’ ที่วังเจินคัดด้วยตนเองนะ!
นอกเสียจากว่าตระกูลเหอสามารถมอบลายมือของไหวซู่[1]ให้เจียงเซี่ยนได้
แต่ลายมือของไหวซู่จะหาง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ?
อาศัยพ่อค้าเล็กๆ ที่บนตัวยังคงมีกลิ่นเหรียญทองแดงอยู่อย่างตระกูลเหอ?!
เกาเมี่ยวหรงมองป้าเหออย่างรังเกียจเล็กน้อย
ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ!
นางหัวเราะเยาะอยู่ในใจ
ชั่วพริบตาก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย
เหอถงเหนียงได้รับ ‘แบบลี่มิ่ง’ ที่วังเจินคัดอย่างไร้เหตุผลแบบนี้!
หากตระกูลเหอยอมมอบสิ่งนี้ให้เป็นสินเดิมแก่เหอถงเหนียง เหอถงเหนียงอาศัยสิ่งนี้ก็จะมีลูกหลานของตระกูลบัณฑิตมาขอแต่งงาน
นางอดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “ยินดีกับคุณหนูเหอด้วย ได้รับของสะสมที่ล้ำค่าแบบนี้ ไม่รู้ว่าภายภาคหน้าจะมีโอกาสให้ข้าเปิดหูเปิดตา สัมผัสของจริงสักหน่อยหรือไม่”
เหอถงเหนียงเกรงใจมาก จึงพึมพำและมองไปทางเจียงเซี่ยน
ในใจนาง นี่เป็นของของเจียงเซี่ยน ดูหรือไม่ ให้คนอื่นดูหรือไม่ ต้องให้เจียงเซี่ยนอนุญาตถึงจะได้
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ของมอบให้น้องหญิงแล้ว ก็ย่อมเป็นของน้องหญิงแล้ว น้องหญิงเป็นคนตัดสินใจ ไม่ต้องมองข้า!”
เหอถงเหนียงสีหน้า
