“สองวันก่อนต้องส่งอาถงมาไม่ใช่หรือ? จึงพลิกปฏิทินหวงลี่” ป้าเหอรีบเอ่ยอย่างดีใจว่า “วันที่สองเดือนเจ็ด วันที่หกเดือนเจ็ดต่างก็เป็นวันที่ดี ถัดไปอีกก็ต้องเลยวันสารทจีน[1]ไปแล้ว ต้องรอถึงเดือนแปด ซึ่งข้าก็คิดว่าช้าไปหน่อย”
“เช่นนั้นก็วันที่สองเดือนเจ็ดแล้วกัน” เจียงเซี่ยนคิดว่า เลี้ยงอาหารเร็วหน่อย จบเรื่องมารยาทแล้ว จบงานเร็วหน่อย นางยังอาจจะไปหลบร้อนที่ภูเขามังกรเมฆอะไรนั่นกับหลี่เชียนได้
ป้าเหอรีบเอ่ยว่า “เช่นนั้นถึงเวลานั้นข้าจะมาช่วยท่านหญิงแล้วกัน! เรื่องอื่นไม่กล้าพูด แต่ช่วยดูแม่บ้านสั่งคนครัวนั้นเป็นเรื่องง่ายมาก”
เจียงเซี่ยนเหงื่อไหลไม่หยุด
นางกำลังจัดระเบียบงานภายใน งานที่ควรเป็นของใครก็คนนั้นคุม งานที่ใครคุมก็คนนั้นรับผิดชอบ แขกอย่างป้าเหอวิ่งไปสั่งตามใจชอบที่ห้องครัว นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็รู้สึกว่าภาพนั้น ‘ สวย’ เกินไปแล้ว
นางยิ้มพลางเอ่ยว่า “จะให้ท่านป้าไปช่วยคนครัวได้อย่างไร เช่นนั้นพวกหญิงรับใช้ในบ้านจะทำอะไร? ถึงวันนั้นท่านมาดูงิ้วอย่างมีความสุขก็พอแล้ว เรื่องอื่น…ท่านไม่ต้องกังวล!”
ตระกูลหลี่มีเรื่องอะไรฮูหยินเหอล้วนต้องเชิญนางมาช่วย เป็น
