ขียว อยู่ฝูเจี้ยนหลายปี ก็เปลี่ยนความชอบนี้ไม่ได้อยู่ดี จึงรับชาดอกไม้ได้ง่ายมาก
ป้าเหอรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนเป็นคนสบายๆ และอ่อนโยน เวลาอยู่ต่อหน้าเจียงเซี่ยนจึงค่อยๆ ไม่ระมัดระวังมากเกินไปแล้วเช่นกัน พอได้ยินก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงอย่างไรข้าก็ชอบรสนี้มาก หอมๆ ได้กลิ่นแล้วก็รู้สึกสบายใจ” นางเอ่ยจบก็ยังดื่มติดกันอีกสองสามอึก
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม
รู้สึกว่าท่านป้าเหอเป็นคนที่น่าสนใจมาก
ฮูหยินเหอใจไม่กว้างเท่าป้าเหอ ไม่อย่างนั้นนางก็คงจะไม่ใช้ชีวิตแบบนี้แล้ว
นางยังคงคิดถึงเรื่องเลี้ยงอาหารอยู่ตลอดเวลา “ไม่ต้องเตรียมล่วงหน้าจริงๆ หรือ?”
“ไม่ต้อง” เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “ข้าคิดว่าจะทำตามธรรมเนียมของเมืองหลวง ถึงอย่างไรข้าก็มาจากเมืองหลวง พวกเขาก็คงจะไม่คิดว่าข้าเสียมารยาทเช่นกัน อีกอย่าง…หากทำตามธรรมเนียมของไท่หยวน ทุกบ้านเชิญก็เหมือนกันหมด จะมีความหมายอะไร”
ป้าเหอได้ยินก็ตบมือ และเอ่ยว่า “เพราะเหตุผลที่ท่านหญิงเอ่ยนี้ ข้ารู้สึกว่าความคิดของท่านหญิงดีทีเดียว”
นางพูดไป สายตาก็จับจ้องไปที่ฮูหยินเหอ “ข้าว่าในเมืองไท่หยวนนอกจากฮูหยินหลี่ของตระกูลเจ้าเมืองหลี่แล้ว ก็มีไม่กี่คนที่เคยไป
