าน มีอะไรก็บอกฮูหยินหรือข้าได้เลย!”
ประโยคสุดท้ายนั้น นางเอ่ยกับเหอถงเหนียง
ป้าเหอกับเหอถงเหนียงดีใจเป็นอย่างมาก จึงเอ่ยขอบคุณมามากมาย
เจียงเซี่ยนเห็นพวกนางพูดจาจริงใจ จึงชมพวกนาง และไปหาฮูหยินเหอกับพวกนาง
ฮูหยินเหอเห็นพี่สะใภ้กับหลานสาวของตระกูลตนเองไปพบเจียงเซี่ยน และทุกอย่างราบรื่น ก็ดีใจเป็นอย่างมาก แล้วรีบถามเสี่ยวฮุ่ยว่าห้องพักแขกที่จะให้เหอถงเหนียงนั้นเตรียมเสร็จหรือยัง ให้นางพาเหอถงเหนียงออกไปแต่งตัวสักพัก เดี๋ยวรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน
ทว่าป้าเหอกลับเอ่ยว่า “เตรียมอะไร? ก็อยู่กับตงจื้อเหมือนครั้งที่แล้วเถอะ”
เหอถงเหนียงก็เอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวลอย่างแผ่วเบาเช่นกันว่า “ข้าก็อยู่กับน้องหญิงแล้วกัน จะได้อยู่เป็นเพื่อนด้วย”
แน่นอนว่าฮูหยินเหอย่อมอยากเห็นเรื่องราวสำเร็จ จึงให้คนยกสัมภาระของเหอถงเหนียงไปที่เรือนของหลี่ตงจื้อ “…อยู่ห้องข้างตะวันออก ตอนนี้อาถงโตแล้ว จะเบียดอยู่กับตงจื้ออีกได้อย่างไร” แล้วถามด้วยตนเองว่าสาวใช้กับแม่บ้านจะจัดการอย่างไร และเลือกสาวใช้คนหนึ่งที่ชื่อเสี่ยวเหมียวข้างกายตนเองไปใช้สอยข้างกายเหอถงเหนียง เหมือนจะให้เหอถงเหนียงแต่งงานออกไประหว่างที
