แล้วก็เป็นขุนนางฝ่ายบู๊ หลานชายของปู่เจ็ดอยู่เฝินหยาง แล้วก็อยู่ซานซี สำนักข้าหลวงยุติธรรมมณฑลกำลังสอบสวนคดี พวกเราช่วยอะไรไม่ได้เลย ไม่ว่าอย่างไรท่านก็อยู่ที่ฝูเจี้ยนมาสามปีเช่นกัน ตระกูลหลี่อยู่ในสภาพไหน ในใจท่านยังไม่รู้อีกหรือ? ท่านพูดแบบนี้ นี่มันแทงใจข้าไม่ใช่หรือ?”
ฮูหยินเหอพูดไปก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดตาและร้องไห้ออกมา
ป้าเหออึ้งไปทันที
เจียงเซี่ยนก็ตกตะลึงเช่นกัน
นางโตมาขนาดนี้ ก็เพิ่งเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก...
ไม่ถูก ไม่ใช่ว่านางไม่เคยเจอ
เพียงแต่นางไม่ได้เจอญาติที่อายุมากกว่าตนเองร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อหน้าตนเองแบบนี้
ไม่ว่าจะที่ตระกูลเจียงหรือในวัง นางก็เป็นคนที่อายุค่อนข้างน้อย พวกนางต่างก็สงสารที่นางลำบาก ต่อให้ถูกกลั่นแกล้งก็จะไม่ร้องไห้ต่อหน้านาง มีความลำบากก็จะไม่มาหานางเช่นกัน
ทว่าหลังจากนางเป็นไทเฮา เวลาที่สำนักราชเลขาธิการกับซือหลี่เจียนทะเลาะกันอย่างไม่มีเหตุผล พวกราชเลขาธิการพูดไปพูดไปก็คุกเข่าต่อหน้านางและร้องไห้ถึงจ้าวอี้…มาเร็วกว่าฮูหยินเหอ แล้วก็ร้องไห้ได้เศร้ากว่าด้วย!
นางรีบยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฮูหยินเหอ
ฮูหยินเหอร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางเช็ดน้ำตา
ป้าเหอเอ่ย
