ทุกครั้งที่เจียงเซี่ยนมาพบฮูหยินเหอก็ไม่เคยเจอหลี่ตงจื้อ นางจึงถามไปว่า “ปกติน้องหญิงทำอะไรอยู่หรือ? ทุกครั้งที่ข้ามา นางก็ไม่อยู่”
ฮูหยินเหอยิ้มและเอ่ยว่า “นางก็อายุไม่น้อยแล้วเช่นกัน ก่อนหน้านี้ที่ฝูเจี้ยน หาคนที่เหมาะสมที่จะสอนนางไม่ได้ จึงฝากฝังคุณหนูเกา ตอนนี้ทุกเช้าเรียนหนังสือกับคุณหนูเกา ตอนบ่ายฝึกคัดตัวอักษร ตอนเย็นยังต้องทำงานเย็บปักถักร้อยเล็กน้อยฝึกฝีมือสักหน่อย”
ตอนเด็กๆ เจียงเซี่ยนก็ผ่านมาแบบนี้เหมือนกัน
เพียงแต่ตอนเช้าอย่างมากที่สุดเรียนหนังสือได้ครึ่งชั่วยามก็จะถูกไทฮองไทเฮาเรียกไปกินของว่าง ตอนบ่ายฝึกคัดตัวอักษรก็อยู่ที่ห้องอุ่นของไทฮองไทเฮา อาจารย์ที่สอนนางเขียนหนังสือยืนอยู่ข้างๆ หากเห็นนางเขียนไม่ดีและเตือนก็จะถูกไทฮองไทเฮาบอกว่า ‘นางยังเด็ก กระดูกยังเติบโตไม่เต็มที่’ กลบเกลื่อนไป…งานเย็บปักถักร้อยในตอนเย็นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแล้ว อาจจะเสียสายตาได้ ดังนั้นเรียกพวกนางในที่เก่งงานเย็บปักถักร้อยมาเล่นเป็นเพื่อนนาง ก็ถือว่าเรียนเย็บปักถักร้อยแล้ว
เวลานี้นึกขึ้นได้ ก็มีความสุขจริงๆ
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม
หลี่ตงจื้อเดินตัวตรงเข้ามาราวกับเด็กสาวที่แสดงความคิดและพฤติกรรมออกมาเห
