มือนผู้ใหญ่
“ท่านแม่ ท่านหญิง!” นางคารวะฮูหยินเหอกับเจียงเซี่ยนอย่างเคารพนบนอบ
ฮูหยินเหอเห็นนาง รอยยิ้มก็ไหลออกมาจากในดวงตา “รีบลุกขึ้น รีบลุกขึ้น!” นางพูดไปก็จะลุกขึ้นไปประคองหลี่ตงจื้อ ทว่าพอกลอกตาไปเห็นเจียงเซี่ยนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้เจียงเซี่ยนอย่างเก้อเขิน และนั่งลงอีกครั้ง
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าฮูหยินเหอตลกมาก
ตอนที่หลี่ตงจื้อมานั้น นางรู้แล้วว่าทำไมตนเองถึงถูกเรียกมา จึงขอบคุณเจียงเซี่ยนอย่างนอบน้อมมาก
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า และเอ่ยว่า “ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าชอบกินอะไรบ้าง จึงหยิบทุกอย่างมาอย่างละนิดหน่อย หากรู้สึกว่าอันไหนอร่อย ก็บอกสาวใช้ที่อยู่ข้างกาย ข้าจะให้พวกเขาติดไม้ติดมือมาจากเมืองหลวงอีก”
หลี่ตงจื้อขอบคุณนางอย่างจริงจังอีกครั้ง
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
ในบรรดาเด็กของตระกูลหลี่ หลี่ตงจื้อที่เดิมทีน่าจะถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กจริงจังที่สุด ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตระกูลหลี่เลี้ยงพวกเด็กแบบนี้มาอย่างไร
เจียงเซี่ยนก็ถามเรื่องการเรียนของนางอย่างใส่ใจ
พอรู้ว่านางอ่าน ‘คัมภีร์สามอักษร’ จบตั้งแต่อายุยังน้อย เจียงเซี่ยนก็ตกรางวัลให้นางเป็นเครื่อ
