งประดับผมรูปดอกไม้ไข่มุกอีกสองสามดอก
หลี่ตงจื้อขอบคุณอย่างนอบน้อมและระมัดระวัง
ทันใดนั้นเจียงเซี่ยนก็เข้าใจสาเหตุที่หลี่เชียนโอ๋นางเล็กน้อย
หรือว่านางในสายตาของหลี่เชียนก็เหมือนหลี่ตงจื้อในสายตาของนางอย่างนั้นหรือ?
เพราะหลี่เชียนกับหลี่ฉางชิงต่างไม่กลับมารับประทานอาหารเย็น เจียงเซี่ยนจึงอยู่รับประทานอาหารเย็นกับฮูหยินเหอและหลี่ตงจื้อที่เรือนตะวันออกถึงจะกลับไป
หลังจากหลี่เชียนกลับมาก็ถามนางเป็นอย่างแรกว่า “วันนี้ทำอะไรบ้าง” เหมือนเช่นเคย
เจียงเซี่ยนพิงหัวเตียงพลางมองหลี่เชียนเปลี่ยนเสื้อผ้าและคุยกับเขา
กว่าหลี่เชียนจะหวีผมกับล้างหน้าเสร็จและเตรียมตัวขึ้นเตียงนอน ก็เกือบยามห้ายแล้ว
เจียงเซี่ยนง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว
หลี่เชียนรีบลูบศีรษะของนาง แล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า “ง่วงแล้วก็นอน อย่ารอข้าเลย” เจียงเซี่ยนจึงนอนลงบนหมอน
เขาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ และกระซิบข้างหูนางว่า “เป่าหนิง ทางท่านหญิงชิงฮุ่ยไม่เป็นไร แค่ฝ่าบาทกำหนดงานอภิเษกสมรสวันที่ยี่สิบเดือนสามปีหน้า ตระกูลเฉาคิดว่าถึงเวลานั้นชนกับงานอภิเษกสมรสของฝ่าบาทไม่ค่อยดีนัก จะเลื่อนไปเดือนหกก็ช้าเกินไปอีก จึงตัดสินใจ
