เลื่อนงานแต่งงานเร็วขึ้น”
เจียงเซี่ยนตอบอย่างสะลึมสะลือ และหลับไปอย่างเงียบๆ
หลี่เชียนส่ายหน้า ดับไฟ และกอดเจียงเซี่ยน ไม่นานก็หลับไปเช่นกัน
จนตอนที่เจียงเซี่ยนตื่นมาเช้าวันรุ่งขึ้นก็มักจะรู้สึกผิดปกติ พอหลี่เชียนขี่ม้ากลับมาจึงถามเขาว่า “เมื่อวานเจ้าพูดอะไรกับข้าหรือเปล่า?”
หลี่เชียนเห็นนางยังงัวเงีย และสับสนราวกับลูกแมวน้อย ตลกเป็นอย่างมาก จึงแกล้งนางว่า “เมื่อวานข้าพูดกับเจ้าไปมากมาย เจ้าถามถึงเรื่องไหนล่ะ?”
“เมื่อวานเจ้าพูดกับข้าหลายเรื่องหรือ?” เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว และพยายามระลึกความทรงจำ “แต่ทำไมข้าจำได้ว่าข้าพูดกับเจ้าแค่ประโยคเดียว…”
นางเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตากลมโตทั้งกลมและสดใส ใสแจ๋วและใสสะอาดราวกับสามารถสะท้อนเงาที่กลับหัวของคนได้อย่างชัดเจน
จู่ๆ หลี่เชียนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงอดไม่ได้ที่จะหลอกนางอีกครั้ง และเอ่ยสิ่งที่เคยพูดเมื่อวานกับนางอีกรอบ
เจียงเซี่ยนโกรธ จึงผลักหลี่เชียนและเอ่ยว่า “เจ้าหลอกข้าอีกแล้ว!”
“เปล่า เปล่า!” หลี่เชียนเอ่ยพลางหัวเราะ และหลบไปข้างๆ
ทั้งสองคนหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานนานมาก จนกระทั่งสายแล้ว ทั้งสองคนต้องไปคารวะหลี่ฉางชิงกับฮูหยินเหอ ถึ
