อย่างตกใจจนหน้าซีด และดึงเขาไว้แน่น “พวกเราจะย้ายออกไปเองได้อย่างไร? หากไม่มีท่าน พวกเราก็ไม่เหลือกระดูกไปตั้งนานแล้ว ถึงแม้ท่านจะเป็นอาของพวกเรา แต่ข้ากับท่านพี่ต่างก็เห็นท่านเป็นเหมือนพ่อ ท่านพี่ยังเคยบอกว่า เขาจะเลือกผู้สืบทอดสองคน หลังจากแต่งงานหากมีลูกจะยกให้เป็นลูกบุญธรรมของท่านอาคนหนึ่งด้วย…” นางพูดไป น้ำตาก็คลอเบ้า “หากต้องย้าย พวกเราก็ย้ายออกไปด้วยกัน ไม่อย่างนั้นพวกเราก็อยู่ด้วยกัน”
เกาฝูอวี้เป็นผู้ช่วยของหลี่ฉางชิง หลี่ฉางชิงกำลังเป็นช่วงเวลาที่ต้องใช้คน หากเขาเสนอว่าจะย้ายออกไปตอนนี้ ก็ไม่ค่อยเหมาะสม และเกาเมี่ยวหรงก็พูดมีเหตุผลเช่นกัน ในใจเขาเห็นเด็กสองคนนี้เป็นลูกของตนเองตั้งนานแล้ว แถมเกาเมี่ยวหวายังเด็ก ทำอะไรยังไม่สุขุมและมั่นคงพอ แล้วเขาก็กลัวว่าเด็กสองคนย้ายออกไปจะคบกับเพื่อนที่ไม่ดีและเดินเข้าสู่ทางที่ผิด เช่นนั้นตระกูลเกาของเขาก็จบสิ้นแล้ว สติปัญญาและกำลังของเขาก็สิ้นเปลืองไปอย่างเปล่าประโยชน์เช่นกัน
“เช่นนั้นก็อยู่ที่ตระกูลหลี่ไปก่อน” เกาฝูอวี้ใจกว้างและอ่อนโยนกับเด็กทั้งสองคนมาโดยตลอด รู้สึกว่าเกาเมี่ยวหรงพูดมีเหตุผล ก็ไม่ยืนกรานอีกเช่นกัน แต่ยิ้ม
