พลางชี้หน้าของเกาเมี่ยวหรง แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ร้องไห้จนเหมือนแมวลายตัวน้อย ยังไม่ให้พวกสาวใช้กับแม่บ้านตักน้ำมาให้เจ้าล้างหน้าอีก!”
เกาเมี่ยวหรงอับอาย และเรียกเบาๆ ว่า “ท่านอา”
เกาฝูอวี้มองนางอย่างเอ็นดู “ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้ว ข้าจะบอกเรื่องนี้กับหลี่ฉางชิง เขาไม่ตำหนิเจ้าหรอก ส่วนที่ว่าท่านหญิงจะกำหนดกฎของตระกูลใหม่นั้น” เขาเอ่ยถึงตรงนี้ ก็นึกถึงใบหน้าที่รู้สึกเป็นเกียรติ โชคดี และดีใจมากของหลี่ฉางชิงตอนที่เห็นข้อบังคับแผ่นยาวนั้น น้ำเสียงจึงชะงักไป แล้วถึงเอ่ยว่า “ก็ปล่อยนางไปเถอะ! ถึงอย่างไรนางก็เป็นภรรยาของลูกชายคนโตของจวนสกุลหลี่ และภรรยาเอกของลูกชายคนโตของตระกูลหลี่ในอนาคต จะดีหรือแย่ก็เป็นเรื่องของตระกูลหลี่ของพวกเขา”
เกาเมี่ยวหรงได้ยินแล้วก็พยักหน้าอย่างน่าเอ็นดู และเอ่ยว่า “ท่านอา เช่นนั้นพวกเราต้องจัดระเบียบหญิงรับใช้ในบ้านตามไปด้วยหรือไม่?”
ข้างกายพวกเขานอกจากคนไม่กี่คนที่ใกล้ชิดแล้ว คนอื่นล้วนเป็นหญิงรับใช้ของตระกูลหลี่
เกาฝูอวี้เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ทางพวกเราดีมากมาโดยตลอด ก็ไม่จำเป็นต้องวุ่นวายขนาดนั้น แต่เรื่องนี้เจ้ายังต้องไปบอกฮูหยินเหอสักหน่อย ก็ถือว่าพวกเร
