ไม่กี่ครั้ง
“ไว้อีกสองสามวัน พวกเราไปหลบร้อนที่ภูเขามังกรเมฆดีกว่า” หลี่เชียนเอ่ยพลางปอกองุ่นให้นาง “ข้าบอกท่านพ่อเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลานั้นพวกเราจะไปกันทั้งบ้าน”
แบบนี้คนอื่นก็จะได้ไม่ว่าเจียงเซี่ยนใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยและสุขสบายเช่นกัน
“ได้สิ!” เจียงเซี่ยนชอบความคึกคัก ทุกคนไปด้วยกันย่อมคึกคักกว่านางไปคนเดียว “ถึงเวลานั้นจะชวนฮูหยินมาเล่นไพ่ด้วยกัน”
หลี่เชียนหัวเราะ และปอกองุ่นให้นางกินต่อ
ทั้งสองคนเล่นอยู่ในลานบ้านถึงยามห้ายจึงจะกลับเรือน อาบน้ำแล้ว หลี่เชียนพบจุดสีแดงเล็กๆ ที่ถูกยุงกัดสองจุดตรงข้อเท้าของเจียงเซี่ยน ก็โกรธจนหน้าเขียวและให้คนไปเอายาที่หมอฉาง แล้วก็ไม่ให้เจียงเซี่ยนเกา และใช้มือลูบตรงที่ถูกกัดให้นางตลอด ทำจนวุ่นวายไปหมด แม้แต่หลี่ฉางชิงยังส่งคนมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งเสียงเคาะยามสาม[1]ดังขึ้น จวนสกุลหลี่ถึงจะค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบ
วันรุ่งขึ้นตอนที่หมอฉางมาตรวจชีพจรให้นางก็ยิ้มมุมปากตลอด
เจียงเซี่ยนพาลโกรธ และเอ่ยว่า “เรื่องที่ให้เจ้าตั้งร้านขายยาที่ตระกูลหลี่ เจ้าว่าอย่างไร?”
เพราะหมอหลวงเถียน เจียงเซี่ยนจึงมักจะคิดว่าหมอฉางเป็นคนกันเอง นางปฏิบัติกับเข
