ดึงและลากจะให้นางออกไปข้างนอกให้ได้ “ข้าซื้อน้ำหอมกุหลาบกลับมาให้เจ้า”
เจียงเซี่ยนจำเป็นต้องตามหลี่เชียนไปเดินเล่นในสวนดอกไม้ด้านหลัง
บอกว่าเป็นสวนดอกไม้ด้านหลัง ความจริงแล้วก็เป็นเพียงลานกว้างขนาดสามหมู่ ปลูกต้นไม้เล็กน้อย ปลูกดอกไม้เล็กน้อย ขุดบ่อปลาบ่อหนึ่ง สร้างศาลาหลังหนึ่ง ในสระน้ำเลี้ยงปลาไนสีแดงหลายตัว ยังไม่น่าชมเท่าอุทยานหลวง แต่คนที่อยู่เป็นเพื่อนนางคือหลี่เชียน ทั้งสองคนผลัดกันพูด เจียงเซี่ยนเดินเล่นในสวนดอกไม้เกือบครึ่งชั่วยามก็ไม่รู้สึกเหนื่อย ทว่าหลี่เชียนเห็นนางหน้าแดงก่ำ กลัวว่าจะทำให้นางเหนื่อย จึงใช้กำลังลากนางมาพักในศาลาริมสระน้ำ นางถึงจะนั่งลง
แต่พอนั่งลงขากับเท้าสบายแล้ว ทว่าเหงื่อกลับผุดออกมาทั้งตัว
หลี่เชียนก็เรียกฉิงเค่อเข้ามาเช็ดเหงื่อให้เจียงเซี่ยน และยกน้ำชาอุ่นให้นางแก้กระหายน้ำ
กว่าจะจัดการเรียบร้อยก็ไม่ง่ายเลย เจียงเซี่ยนถึงจะรู้สึกถึงความเย็นสบายของสายลมที่ผ่านผิวน้ำ
นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “มิน่าเล่าเฉาไทเฮาถึงชอบไปหลบร้อนที่ภูเขาวั่นโซ่ว ลมของทะเลสาบคุนหมิงพัดมาต้องสบายมากอย่างแน่นอน”
เสียดายที่ชาติก่อนนางไม่ชอบภูเขาวั่นโซ่ว จึงเคยไป
