ครอบครัวที่เป็นผู้หญิงที่มาเยี่ยมที่จวน ดังนั้นตอนที่คุณหนูสามตระกูลซือมา ข้าจึงไม่ได้คิดอะไรมาก และพาไปหาท่านหญิงเลย ตรงที่เสียมารยาทไป ขอให้ท่านหญิงโปรดอภัยให้ด้วย!”
เจียงเซี่ยนได้สติกลับมา
นางมองเกาเมี่ยวหรงครั้งหนึ่ง แล้วชี้ม้านั่งที่อยู่ข้างเตียงอุ่น และเอ่ยว่า “นั่ง”
เกาเมี่ยวหรงหางตากระตุก
เจียงเซี่ยน...นางคิดว่าตนเองเป็นใครกัน?
ดูน้ำเสียงนี้สิ ช่างเหมือนกับฮองไทเฮา ราวกับทุกคนในใต้หล้าต้องคลานอยู่ใต้เท้านาง
นี่อยู่วังฉือหนิงมานานแล้ว จึงเลียนแบบและทำตาม คิดว่าตนเองเป็นไทฮองไทเฮาใช่หรือไม่?
เกาเมี่ยวหรงตำหนิอยู่ในใจ จึงอดไม่ได้ที่จะแสดงออกมาทางสีหน้าเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงอ้อมค้อมมาก นางเอ่ยว่า “ไม่ต้องแล้ว ท่านหญิง ข้ามาขอโทษท่าน หากท่านไม่ให้อภัยข้า ข้าจะกล้านั่งได้อย่างไร!”
ในความคิดของนาง เจียงเซี่ยนได้ยินนางตำหนิเช่นนี้ ต่อให้ไม่หน้าแดงก็จะลำบากใจเล็กน้อย ทว่าที่นางคิดไม่ถึงคือ เจียงเซี่ยนไม่เพียงแต่ไม่สังเกตเห็นข้อบกพร่องของตนเอง ทว่ายังเอ่ยว่า “ข้าเพิ่งแต่งเข้ามาก็ได้ยินฮูหยินเอ่ยถึงคุณหนูเกา ยังบอกว่าหากไม่ได้คุณหนูเกาช่วยเหลือ หลายปีนี้นางคงลำบากใจที่ดูแลไม่ทั่วถึง และคุม
