นไปตรงหน้าเกาเมี่ยวหรงอย่างแผ่วเบา และเอ่ยเสียงเบาว่า “คุณหนู ดื่มชาเจ้าค่ะ!”
เกาเมี่ยวหรงเอ่ยว่า “อืม” อย่างเหม่อลอย และไม่รับถ้วยชาในมือของเซียงจื่อ แต่หว่านอาหารปลาต่อ
เซียงจื่ออดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “คุณหนู ท่านให้อาหารปลามาเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว”
ปลาเป็นสิ่งที่ไม่รู้จักอิ่ม เจ้าให้อาหารเท่าไรมันก็กินได้เท่านั้น
ให้อาหารต่อไปแบบนี้ หากทำไม่ดีปลาไนแดงพวกนี้อาจจะจุกตายได้
ทว่าเกาเมี่ยวหรงที่ปกติว่านอนสอนง่ายเวลานี้กลับเหมือนไม่ได้ยิน และให้อาหารปลาต่อไป
เซียงจื่ออดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจในใจ
เมื่อวานคุณหนูสามตระกูลซือมาเยี่ยมคุณหนู และบอกว่าฮูหยินซืออยากมาเยี่ยมท่านหญิง แต่กลับกลัวว่าท่านหญิงมีชื่อเสียงและบารมีมาก ไม่กล้ามาเยี่ยมง่ายๆ จึงคิดจะอาศัยความสนิทสนมของคุณหนูสามตระกูลซือกับคุณหนู ให้คุณหนูช่วยสืบเบื้องหลังของท่านหญิงให้
คุณหนูปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม ทว่าคุณหนูสามตระกูลซือกลับคารมคมคาย ทำให้คุณหนูหาทางลงไม่ได้ และจำเป็นต้องพาคุณหนูสามตระกูลซือไปเยี่ยมท่านหญิง…
คิดถึงตรงนี้ เซียงจื่อก็ถอนหายใจในใจอีกครั้ง
คุณหนูโตมาขนาดนี้ ยังไม่เคยถูกเหยียดหยามเช่นนี้มาก่อนเลย
คุณหนูคงจะต้องรู้สึกเสียใจมากอย่างแ
