น่นอนกระมัง?
เซียงจื่อมองเงาด้านข้างที่งดงามและเยือกเย็นของเกาเมี่ยวหรง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเกาเมี่ยวหรงขึ้นมา
นางคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็ยังย่อตัวคารวะเกาเมี่ยวหรง และเอ่ยว่า “คุณหนู อยากจะคุยกับคุณชายใหญ่เป็นการส่วนตัวสักหน่อยไหมเจ้าคะ?”
หากคุณชายใหญ่รู้ จะต้องออกความคิดให้คุณหนู และสั่งสอนท่านหญิงนั่นอย่างแน่นอน!
เกาเมี่ยวหรงขมวดคิ้ว เหมือนเพิ่งจะได้สติกลับมาตอนนี้ นางรับถ้วยชาในมือของเซียงจื่อไป ค่อยๆ จิบคำหนึ่ง และเอ่ยว่า “เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ? เรื่องเมื่อวานเดิมทีก็เป็นความผิดของข้า คุยกับคุณชายใหญ่ ทำให้คุณชายใหญ่เป็นห่วงข้าเปล่าๆ อย่างนั้นหรือ? เรื่องนี้พวกเจ้าไม่ต้องพูดอีกแล้ว เดี๋ยวเจ้าไปที่เรือนตะวันตกหน่อย ดูว่าท่านหญิงอยู่เรือนตะวันตกหรือไม่ เรื่องเมื่อวาน…ข้าต้องไปขอโทษท่านหญิงถึงจะถูก”
“คุณหนู!” เซียงจื่อสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ “เห็นๆ อยู่ว่าเป็นความผิดของคุณหนูสามตระกูลซือ ทำไมคุณหนูจะต้องไปขอโทษท่านหญิงด้วย? อีกอย่าง…ในจวนมีญาติ เพื่อนเก่า เพื่อน สมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิงของตระกูลที่สนิทสนมกันมากจนเหมือนเป็นคนในครอบครัวมาเยี่ยม เพราะฮูหยินเหอจัดการไม่ได้เ
