เจียงเซี่ยนอย่างหวาดกลัวจนตัวสั่น อยากพูดทว่าก็หยุดไว้
เจียงเซี่ยนถอนหายใจอย่างเลี่ยงไม่ได้
ไม่ว่าอย่างไรฮูหยินเหอก็เป็นแม่สามีของนางเช่นกัน อย่างไรนางก็ต้องไว้หน้าฮูหยินเหอสักหน่อยถึงจะถูก
นางอดไม่ได้ที่จะผ่อนคลายสีหน้า และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นเย็นนี้ข้าก็กินข้าวฟรีที่เรือนของท่านแล้วกัน!”
“ได้ ได้” ฮูหยินเหอรีบเอ่ย และสั่งให้เสี่ยวฮุ่ยไปดูบนเตา “ทำพวกของที่ท่านหญิงชอบกิน”
เสี่ยวฮุ่ยยิ้มและถอยออกไป
เจียงเซี่ยนกับฮูหยินเหอเล่นไพ่ต่อ เพียงแต่ไม่มีบรรยากาศอบอุ่นเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว
นางแอบถอนหายใจ
รับประทานอาหารเย็นแล้วก็กลับเรือน
ถึงต้นยามซวีหลี่เชียนถึงจะกลับมา
พอกลับมาก็ประคองหน้าของเจียงเซี่ยนและหอมทีหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้เจ้าต้องชมข้าหรือเปล่า? ข้ากลับมาเร็วกว่าเมื่อวานเกือบหนึ่งชั่วยาม!”
เจียงเซี่ยนได้กลิ่นใบชาที่เย็นสบายและสดชื่นในปากของเขา แต่ก็ได้กลิ่นเหล้าอย่างเบาบางบนตัวของเขาเช่นกัน จึงรู้ว่าหลังจากเขากลับมาแล้วเคี้ยวใบชาสองสามคำกำจัดกลิ่นเหล้าแล้วถึงจะมาพบตนเอง ความกลัดกลุ้มในใจมลายหายไปทันที แล้วก็ไม่มีเวลาไปคิดที่จะซักถามเรื่องที่เขาหอมตนเองมั
