ียงเซี่ยนแดงไปหมดแล้ว
หลี่เชียนแย่งพัดในมือของนางไปและโยนไปข้างๆ เขากอดนางไว้ในอ้อมแขนและนวดข้อมือให้นาง “ต่อไปหากมีเรื่องแบบนี้อีก ก็มอบให้พวกสาวใช้ไปทำ เจ้าระวังจะเจ็บข้อมือ”
“ไม่เป็นไรหรอก!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างลำบากใจว่า “พัดบ่อยๆ ก็หายแล้ว”
“พัดบ่อยๆ ก็ไม่ได้” หลี่เชียนเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “พวกคนที่ติดตามอยู่ข้างกายเจ้าไปทำอะไรหมด? หากกำลังคนไม่พอ ก็ซื้อสาวใช้เข้ามาอีกสองสามคน”
เจียงเซี่ยนรู้ว่าเขาดื้อรั้นกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เป็นพิเศษ
ชาติก่อนเขายื่นสาส์นด้วยเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ไม่น้อย
“ข้ารู้แล้ว!” นางปลอบใจเขา “ต่อไปจะให้พวกสาวใช้พัดให้เจ้า”
สีหน้าของหลี่เชียนถึงจะดีขึ้น และเอ่ยว่า “เป่าหนิง ข้าอยากให้เจ้าแต่งงานกับข้า เพราะอยากให้เจ้าดีขึ้น ไม่ใช่ให้เจ้าลำบากลำบนไปกับข้าด้วย ข้าไม่ชอบให้เจ้าทำแบบนี้”
เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พัดให้เจ้าก็ไม่ได้หรือ?”
“ไม่ได้!” หลี่เชียนเอ่ยอย่างเด็ดขาดว่า “พัดให้ใครไม่ได้ทั้งนั้น”
———————————-
