วมเสื้อผ้าเพิ่มอีกตัวนอนก็ได้” นางหันไปคลำหาพัดบนเตียงอุ่นและพัดให้เขา “เจ้าก็กินจืดหน่อย”
นางไม่เตือนเขาว่าอย่าดื่มเหล้า
มิตรภาพมากมายบนโลกใบนี้ต่างก็เกิดขึ้นบนโต๊ะเหล้า
และเขาก็อายุยังน้อย เป็นช่วงเวลาที่จำเป็นต้องคบหากับกองกำลังทหารแต่ละเขตพอดี จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ดื่มเหล้า
“ไม่อย่างนั้นข้าให้ท่านหมอฉางปรุงยาแก้ร้อนระบายความร้อนให้เจ้าหน่อยดีกว่า?” นางโบกสองสามทีก็รู้สึกเมื่อยมือ จึงเปลี่ยนมือ “แต่ค่อยปรุงยาหลังจากเชิญเขามาตรวจชีพจรให้เจ้าดีกว่า จะได้ไม่มีอะไรขัดแย้งกันจนกำเริบขึ้นมา…”
ทว่าหลี่เชียนที่เงียบมาตลอดกลับจู่ๆ ก็อุ้มนางขึ้น และวางลงบนตักของตนเอง
เจียงเซี่ยนร้องอย่างตกใจสั้นๆ และรีบเก็บเสียง นางกำลังจะตำหนิหลี่เชียน แต่กลับถูกหลี่เชียนโอบอยู่ในอ้อมแขนและหอมอีกที
“เป่าหนิง ข้าอยากทำให้เจ้าตัวเล็กลงและใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อของข้าจริงๆ ไปไหนก็พาเจ้าไปด้วย” เขาแนบแก้มของนางพลางเอ่ย ผิวที่ร้อนมากจากแก้มของนางตีตราไปถึงก้นบึ้งของหัวใจของนางตลอด “อยากจะสลักเจ้าไว้ในใจของข้า และรู้สึกถึงเจ้าได้ตลอดเวลา…เป่าหนิง ทำไมเจ้าถึงดีขนาดนี้! ทำไมถึงดีกับข้าขนาดนี้!”
หน้าของเจ
